واژه‌های غم چنان در هم تنیده شده‌اند که گویی تار و پودِ سکوتِ پاییزی پیش از آمدنش بافته شده. چه تصویرِ غمناک و زیبایی... آنجا که خورشیدِ تابستان نه گرمابخش، که واژه‌ای "دیرآشنا" ست و تمامِ امید را در بندِ بندِ کلمات به دستِ نسیمِ خنکِ فصلِ زرد سپرده.
آری، گاهی درنگ در تابستانی که گویی سرِ رفتن ندارد، زخمی بر جان می‌گذارد؛ زخمی که تنها با مرهمِ نم‌نمِ باران و خش‌خشِ برگ‌های ریخته التیام می‌یابد.
در "هزارتوی" دلتنگی و تنهایی، تابستان تنها یادآورِ خاطراتی ست که در گرما محو شده‌اند، اما پاییز...، برای روحی که شمعدانی‌هایش تشنه‌ی بارانند، بومِ نقاشی ست. بومِ رنگ‌های خاکستری و نارنجی، جایی که می‌توان چراغِ کم‌سوی اتاق را با غمِ شیرینِ خزان روشن کرد و در امنِ آغوشِ باران، خود را از نو سرود.
بگذار تابستان برود، بگذار جاده‌ی زمان، ثانیه‌هایِ کش‌دار و بی‌حاصلش را پشت سر بگذارد. بگذار فصلِ عریانیِ درختان فرا برسد؛ چرا که شاید در عریانیِ شاخه‌هاست که می‌توان حقیقتِ پنهانِ دلتنگی‌ها را بهتر درک کرد.
باران هم، همراه تو، چشم به راهِ پاییز است. منتظر تا اولین برگِ زرد، بر سنگفرشِ این خیالات فرو افتد و بتوان آن را میانِ سطرهایِ دلتنگی، همچون گُلی خشک‌شده، برای همیشه در قاب خیال نقاشی کرد.
