چه شد که درهایِ اندرونی خلوتم را به رویِ آن سایهیِ غریب گشودم؟ در کدام لحظهیِ ناهوشیار و مستانه، در کدام خلأ از تقویمِ بیرحم، اجازه دادم تا گامهایِ تو، فراتر از مرزهایِ ممنوعهیِ روحم قدم بگذارد؟
من، در آن لحظه، تنها نظارهگرِ قطاری بودم که در ایستگاهِ ابدیت، میانِ دود و سرما و غبارِ خیال، بیهدف میگذشت؛ غافل از آنکه تو، با چکمههایِ سنگینِ تقدیر، بر حریمِ مقدسِ خلوتم تاختی. تو نیامدی که مهمانِ این باغ باشی؛ تو آمدی تا بذرِ هرچه سکوت و رویا بود را لگدمال کنی.
اکنون، در این پهنهیِ خاکی که روزگاری پناهگاهِ گلهایِ وحشیِ ناخودآگاهم بود، دیگر نه عطری مانده و نه جانی. تو حریم مرا از بیخ و بُن برکندی، چنان که گویی طوفانی، درختی کهنسال را از ریشه در آسمانِ سیاه شکاف داده باشد.
شیرازهیِ کتابِ هستیِ من! آن دستنوشتههایِ قدیمی که روایتگرِ روزهایِ پیش از تو بود، اکنون در دستانِ بیرحمِ زمان، صفحه به صفحه از هم پاشیده است. تو تنها یک رهگذر نبودی؛ تو زمینلرزهای بودی که در سکوتِ باغِ من، تعادلِ جهان را برهم زدی. حالا، میانِ این خاکِ تافته و شاخههایِ بیبار، من ماندهام و کتابی که دیگر هیچکس نمیتواند سطرهایش را بخواند، چرا که تو، کلماتِ مرا به غارت بردهای.