
در تماشایِ گذرِ شتابانِ این قافلهیِ عمر، گویی آدمی در هزارتویِ مِه آلودِ روزمرگیها، آنچنان به بازیچههایِ رنگباخته و سایههایِ بیبنیادِ ذهن خویش دل بسته است که یادش رفته؛ هر دم، تپشیست از برای تپشهایِ جهان و هر نگاه، فرصتی برایِ تماشایِ اسرارِ ناگفتنیِ هستی.
آدمیان، این مسافرانِ غریب، چنان در هیاهویِ «شدن» و «رسیدن» غرقاند که «بودن» را در میانِ انگشتانِ خویش چون کلافی سردرگم، گم کردهاند. صبح را به دستِ شب میسپارند، بیآنکه بدانند این طلوع و غروب، تنها گذری نیست؛ بلکه بومِ سپیدی است که باید بر آن، طرحی از عشقی پایدار و تعهدی به وسعتِ روح زنند. گویی فراموش کردهاند که زندگی، نه در تکرارِ ملالآورِ وظایف، که در همان «لحظهیِ ناب زیستن در لحظه» نهفته است؛ در همان دمی که میانِ یک دم و بازدم، جهان از حرکت باز میایستد و حقیقت، بی هیچ نقابی، عریان و درخشان در برابرِ چشمانِ جستوجوگرِ ما میرقصد.
ما همچون بندبازانی بر طنابِ باریکِ زمان، سرگرمِ تماشایِ سایههایِ خیالیِ خویش در اعماقِ درهایم، بیآنکه بدانیم در همین لحظه، اگر نفسی به شوق برآریم و نگاهی به قداستِ هستی بدوزیم، میتوانیم بندهایِ این وهمِ کهنه را رها کنیم و نقشِ خویش را نه بر رود روزمرگی، که بر جاویدانگیِ ابدیت حک کنیم.
کاش میدانستند که هر لحظه، فرصتی است برای «کیمیاگریِ روح»؛ برای آنکه تَرَکهایِ دلتنگی و زخمهایِ ایام را با طلایِ امید و عشق ترمیم کنیم—همان هنری که شکستگی را نه پایان، که آغازی برایِ زیبایی فراتر می سازد.
آیا چنین نیست که در این سکوتِ محض، تنها صدایی که حقیقت را نجوا میکند، تپشِ همین قلبِ عاشقِ ماست؟