
در هزارتویِ بیانتهایِ تاریخ،
آنجا که غبارِ هزاران صفحه،
بر پلکهایِ زمان نشسته،
من به جستوجویِ مطلق،
کفشهایِ آهنینم را فرسودهام.
اما اکنون،
درمییافتهام که حقیقت،
نه در تندیسهایِ سنگیِ عقیده،
که در رقصِ خاکستریِ سایههاست.
وقتی که از چشمِ صدها نویسنده،
به طلوعِ خورشید نگریستم،
دیدم
آنجا که در این سو،
قربانیست در محرابِ مقدس،
در آن سویِ مرزهایِ مهآلود،
گناهیست نابخشودنی در تالارِ قضاوت.
جهان،
نه یک پنجره،
که هزاران هزار دریچهیِ گشوده است
به سویِ دشتهایِ وهم و یقین.
من، آن مسافرِ خسته از «درست و نادرست»،
دیگر از حصارِ باورهایم،
دژ نمیسازم.
من آموختهام که
همچون پیچکهایِ تردِ باغِ جان،
بر دیوارهایِ تفاوت بپیچم،
و در برابرِ این گستردگیِ بیکران،
به جایِ ایستادن،
به فروتنیِ آب،
به بوسهیِ نسیم،
به ایمانِ خاک،
تن بسپارم.
حقیقت،
همین لحظهایست که میپذیرم:
"من نمیدانم،
و همین ندانستن،
شکوهمندترینِ دانستنهاست."