
لبِ مرا، آنقدر میانِ حضورِ خیالیات و نبودنهای دردناکِ واقعیت تاب دادی؛ آنقدر میانِ "بودن" و "نبودنت" در تالارِ آینهها سرگردانم کردی که حالا، این قلبِ بیقرارِ من، در میانه یِ طوفانهایِ سرنوشت، به آرامشی غریب و ابدی رسیده است. نه دیگر از رفتنِ دوبارهات هراسی به جان دارم که لرزه بر اندامم بیفتد، و نه به امیدِ واهیِ ماندنت دل میبندم؛ چرا که یاد گرفتهام در این جادهیِ پر پیچ و خمی که انتها ندارد، نه به مقصد فکر کنم و نه به همسفر.
من در این هزارتویِ مهآلودِ زندگی، آنقدر با زلالِ تلخِ ناباوری، آیینهیِ چشمانم را شستهام که حالا دیگر همهچیز را فراتر از دیدن مینگرم. رویِ لبهیِ پنجرهیِ تنهاییام، جایی که شب به مرزِ سپیده میرسد، خیالِ دستانت را میبینم؛ نقشی محو و بلورین، همچون طرحی که یک روحِ سرگردان بر شیشهیِ سردِ اتاق کشیده بود. و آنگاه که باران میبارد، ردِ سرانگشتانت با قطراتِ باران درهم میآمیزد و بر شیشهیِ دلم، رنگِ آتشی سرخ از مهری ابدی مینشاند.
اما افسوس که این تصویر، تنها یک خیالِ آتشین نیست؛ این نقاشی، خنجریست که هر بار با ظرافتی دردناک، تَرکهایِ روحم را نشانه میرود. هر بار که آن سرانگشتانِ خیالی بر پنجرهیِ دلم میلغزد، من عمیقتر از پیش میشکنم و این شکستن، نه فرو ریختن بلکه یک گشودگیِ زخمی تازه است؛ گویی هر بار که میشکنم، روحم وسعت مییابد تا شاید در این وسعتِ تازهیافته، دوباره جایِ خالیات را به شکلی دیگر، در گوشهای دیگری از جانم، بازسازی کنم. من در این "شکستنهایِ مکرر"، به حقیقتی رسیدهام که هیچ عاقلی تابِ درکش را ندارد: اینکه عشق، نه در وصل که در همین شکستنهایِ پیاپی و زیباست؛ در همین آوارِ مقدس که تنها با گرمایِ خیالِ تو، دوباره و دوباره، بندی دوباره میخورد…