هجرت ابدی

خورشیدِ مهر، چون لبخندی رنگ‌پریده و لرزان، از پسِ شیشه‌هایِ غبارگرفته‌یِ پنجره‌یِ دوستی طلوع کرد؛ گویی نوری بود که می‌خواست در میانه‌ی انبوهِ سایه‌هایِ تنهایی، راهی بیابد اما خود در هراسِ زردِ پاییزی، بی‌رنگ شد.

پاییز... آن مسافرِ کهنه‌پوشِ بی‌قرار، از راه رسید؛ با کوله‌باری سنگین از خاطراتِ سوخته که در پس‌کوچه‌هایِ خیابان، ردِ پایِ تنهایی را چون خطوطی درهم‌تنیده بر بومِ هستی می‌کشید. برگ‌هایِ زرد و نارنجی، آن نامه‌هایِ نانوشته‌یِ درختان، در خودفروماندگیِ خویش، رقصِ عصیان‌گرانه‌ای را بر سرِ آسمانِ شب فریاد می‌کشیدند؛ فریادی که تنها ستاره‌هایِ خاموشِ شب، محرمِ راز آن بودند.

باد... آن مسافرِ بی‌راز که از دیارِ ناکجاآباد می‌آمد، با تنی خسته و بی‌قرار، همسفرِ درختانی شد که با تن‌هایِ رنجور و عریان، دست‌هایِشان را به التماسِ گرما به سویِ آسمانِ خاکستری بلند کرده بودند. باد، سرمایِ گزنده‌یِ ابدیت را به زمین هدیه داد؛ هدیه‌ای که زمین، آن آغوشِ کهنِ صبور، آن را با جان و دل پذیرفت. و در آن دم که اشک‌هایِ سردِ آسمان، گونه‌هایِ زمین را بوسید، هر قطره‌یِ باران، بر گونه‌یِ هستی، بلوری شد از انجمادِ یک عشق که دیگر جز در خاطراتِ گندمزار، جایی برایِ نفس کشیدن نداشت.