
ای که در میانهیِ تلاطمِ جزر و مدِ سرنوشت، همچون صخرهای از جنسِ الماس، ایستادهای؛ من برایت مینویسم، از جایی که کلمات، تنها خاکستری هستند که بر فرازِ شعلههایِ سوختهیِ زندگی مینشینند. برای تو که رنجت را چون جامه، بر تن کردهای و با هر تپش، آن را به تابلویی از تسلیمِ زیبا بدل کردهای.
من میدانم... از تمامِ آن ویرانیهایی که زندگی، با بیرحمیِ یک طوفانِ بیپایان، بر ویرانههایِ جانت روا داشت، باخبرم. میدانم که چگونه تقدیر، با دستانِ لرزانش، تارهایِ تار و پودِ رویاهایت را از هم گسست و چگونه فصلهایِ سختِ بودن، همچون تازیانهای از سرما، بر پیکرِ خستهٔ روحت نشستند. اما تو...چه جادویی در خود داری؟ که در میانهیِ این ویرانیِ عظیم، هنوز هم لبخندی بر لب داری که گویی از میانِ شکافِ یک سنگِ سخت، گلی از جنسِ نور برآمده است.
تو آنگونه اشک ریختی که گویی آسمان، در حالِ بازگشتِ خلوصِ خود به زمین است. اشکهایت، نه از جنسِ ضعف، که از جنسِ غسلِ روح بود. تو چنان آرام، چنان با وقار و چنان در میانهیِ یک خلسهیِ قدسی، اشکهایت را بر گونههایِ زمان فروریختی که جهان، در بهت و حیرت، از حرکت بازایستاد. تو بغضت را، آن پیکرهی خفتهای که در گلویت سنگینی میکرد، به جایِ فریاد، در نجواخانهیِ تاریکِ دلت، با لبانی بسته و با نغمهای از جنسِ سکوت، نواختی.
و جهان... چقدر بیخبر است! جهان، در میانهیِ آن سکوتِ پرآشوبِ تو، گمان برد که تو به آرامشی رسیدهای که از رضایتِ مطلقِ وجود سرچشمه میگیرد. آنها ندیدند که آن سکوت، در واقع، فریادی است که در اعماقِ لایههایِ روح، به کمال رسیده است. آنها ندیدند که آن آرامش، تنها پوششی است بر زخمی که هر لحظه، با نجوایِ تو، عمیقتر و مقدستر میشود. آنها ندانستند که تو، در حالِ تبدیل کردنِ رنج به یک آیینِ قدسی هستی؛ جایی که درد، دیگر نه یک رنج، که راهی برای رسیدن به حقیقتِ خود است.
ای که در سکوتت، جهانی را مینوازی، بدان که تپشهایِ تو، تنها صدایِ قلبِ تو نیست؛ بلکه موسیقیِ هستی است که از میانِ شکافهایِ رنجت، به گوشِ ابدیت میرسد. تو با آن لبخندِ زخمی و آن بغضِ نجواگونه، ثابت کردی که روح، فراتر از هر بندی است و عشق، حتی در میانهیِ فراموشی و ویرانی، میتواند مانندِ یک ستارهیِ قطبی، در تاریکیِ مطلق، راه را به خانه نشان دهد.
امیدوارم، ای روحِ نورانی، که این رنج، به نقطهیِ فرودِ آرامشِ تو ختم شود؛ جایی که دیگر نه نیازی به لبخند زدن بر زخم باشد، و نه نیازی به نجوا کردن در سکوت... جایی که تنها، آرامشِ بیکرانِ هستی، در آغوشِ تو خانه کند.