در میانه‌یِ دو جهان، جایی میان مرزِ زمین و آسمان با بخارِ عطرِ اقاقی گم شده ام، خانه‌ای ایستاده که نه از سنگ است و نه از چوب؛ خانه‌ای از جنسی «در میان بودن».
در آن، دو روح در هم تنیده‌اند، همچون دو رشته‌یِ نقره‌ای در یک دستگاهِ بافندگی که هرگز با هم یکی نمی‌شوند، اما هرگز از هم جدا هم نیستند. یکی، که چون نسیمی از میانِ شاخه‌هایِ شمعدانی عبور می‌کرد، در «اکنون» می‌رقصد. نگاهی تیز در لحظه؛ کسی که ثانیه را می‌بیند، و در هر تپشِ مژه، جادویِ ریزِ برخوردِ نور بر قطره‌یِ شبنم را شکار می‌کند. در لفافه‌ای از آسایشِ مطلق، ثانیه‌ها بسته به هم، تا از فردا، هیچ‌چیز از حالِ خوشِ این لحظه باقی نماند. زندگی، رقصیدن بر لبه‌یِ تیزِ یک دم است؛ مثلِ نوشیدنِ قطره‌ای شهد از گلِ در حالِ شکفتن.
دیگری، هم‌سفرِ خاطره‌هاست. در میانه‌یِ غبارِ درخشانِ گذشته‌ها نشسته، با انگشتانی لرزان، نقشِ مسیرهایِ از دست رفته را بر پوسته‌یِ زمان نقشی تازه می‌زند.آنچه در شمعدانی‌ها نمی‌ماند، بلکه «بویِ شمعدانیِ دیروز» را در گلو احساس می‌کند. در میانه‌یِ خانه، با سایه‌هایی از گذشته زندگی می‌کند؛ خانه‌ای که دیوارهاش از خاطره‌هایِ دور و سقفش از آهِ دلتنگی‌هایِ کهن ساخته شده است. نه کاملاً از اکنون رها و نه به طور کامل در آن ریشه‌دار؛ او میانه‌یِ میان است؛ در حاشیه‌یِ مه‌آلودِ هستی، جایی که زمان، دیگر خطی مستقیم نیست، بلکه هزارتویی است که در هر قدم، یادآورِ قدمی در سال‌هایِ دور است.
این زیست، یک «دوتاییِ مقدس» است. یک همزیستیِ متناقض که تنها در یک نقطه، به آرامش می‌رسد: در لحظه‌یِ «یادآوری».
وقتی آن که در «اکنون» است، به آن که در «خاطره» است می‌نگرد، و وقتی آن که در «خاطره» است، با نگاهی از میانِ مه به «اکنون» چشم می‌دوزد، معنایِ زندگی پدیدار می‌شود. زندگی، نه در تکرارِ بی‌پایانِ ثانیه‌ها، نه در غرق شدنِ تمام‌عیار در گذشته؛ بلکه در آن پلِ محکم و لرزانی است که میانِ این دو ساخته شده.
آن‌ها در میانه‌یِ پرهیاهویِ جهان، در این حریمِ امنِ عطر و خیال، معنایِ «بودن» را دوباره در هم می‌آمیزند. مثلِ هنرِ ظریفی؛ که شکاف‌هایِ زمان و زخم‌هایِ خاطره را با طلایِ «لحظه‌یِ حضور» ترمیم می‌کنند تا ظرف مکان و زمانی زیباتر و ارزشمندتر پدید آید.
آن‌ها می‌دانند که هر ثانیه‌ای که از گذرگاه زمان می‌گذرد، اگر با یادِ گذشته‌ها درنیامیزد، تنها یک تکرارِ تهی خواهد بود؛ و هر خاطره‌ای که بدونِ حضورِ اکنون باشد، تنها یک شبحِ بی‌جان در میانِ شمعدانی‌هاست. پس آن‌ها، با بافتنِ این دو کلاف، جامِ زندگی را دوباره می‌سازند؛ جامی که در آن، هم تلخیِ از دست دادنِ لحظه‌ها هست و هم شیرینیِ جاودانگیِ خاطره.
