
تو مرا در میانه یِ راهی رها کردی که هرگز مقصدِ من نبود؛ راهی که نه با قطبنمایِ عقل، که با تپشهایِ سرکشِ قلبم گشوده شد. مرا در کجراههای از غربت نشاندی که طعمِ تلخِ تنهاییاش، تا عمقِ جانم نفوذ کرده است. اما کاش میدانستی، ای مسافرِ گریزانِ جادههایِ مهآلود، که این مسیر، خودِ انتخابِ من نبود؛ این، جادهای بود که با نقشهیِ خیالِ تو، با آرزویِ لمسِ دستانِ پرمهرت، و با اشتیاقِ دیدنِ تلالوِ آن نگاهِ پرفروغ که گویی ستارهایست در شبِ بیانتها، آن را برگزیدم. من در آن راه گام نهادم، نه چون تشنهیِ رسیدن به مقصد، که چون شیفتهیِ گرمایِ قلبی فروزندهی تصوراتم در انتهایِ این سفر، خانه کرده بودم.
کاش میتوانستی در عمقِ سکوتِ آن شبهایی که پیاده پیمودم، بشنوی که من برایِ چه آمده بودم. من نه به شوقِ همسفر شدن با زمانه، که تنها برایِ آن آمده بودم که همدمِ لحظههایِ تنهاییات باشم. آمده بودم تا شانه به شانهیِ غصههایت قدم بزنم و بارِ سنگینِ این هستیِ سرد را، با گرمایِ حضوری بیچشمداشت، از دوشت بردارم.
من در دستهایم، شمعدانیهایِ خیالم را آورده بودم؛ گلهایی که نه در خاکِ سردِ این جهان، که در باغچهیِ کوچکِ دلم و با آبیاریِ اشکهایِ صبورم روییده بودند. میخواستم این شمعدانیها را در ایوانِ وجودت بکارم تا عطرِ بیدریغِ مهربانیام، حصارِ سختِ دلتنگیات را در هم بشکند. رویایِ من، نقاشی کردنِ این جادهیِ سیاه و بیانتها با رنگهایی از جنس نور بود؛ میخواستم دست در دستِ تو، بر تنِ شبِ مخملیِ جاده، طرحی از زیبایی زنم؛ میخواستم شبِ سردِ دوری را با قلممویِ بیواسطهی نگاه، به طلوعی ابدی بدل کنم.
اما افسوس که تو، در میانهیِ این راه، بیآنکه بدانی من برایِ چه و تقدیم کردنِ تمامِ این زیباییها آمده بودم، دستم را رها کردی. تو ندانستی آن شمعدانیها، تنها برایِ تو شکوفه داده بودند و حالا، ماندهام با جادهای بیپایان، با دستانی خالی از دستانت، و با قلبی که هنوز، در سکوتِ آن کجراهه، به امیدِ آمدنِ تو، برایِ شبهایِ تاریکِ هر دویمان، نور میبافد…