
میخواهم بدانی که تو، فراتر از یک حضور، یک جاودانگی هستی در میانهیِ هستیِ من. تو نقشی هستی که با قلممویِ نور، بر بومِ بیکرانِ جانم ترسیم شدهای؛ خاطرهای رنگارنگ و جادویی که تنها آرزویِ من است. شاید در تار و پودِ خاطراتم باشی، شاید در قلب و جانم، و شاید در هر نفسی که از سینهام عبور میکند، تو را استشمام کنم.
تو چنان در من ریشه دواندهای که گویی بخشِ عظیمی از روحم، اکنون به تو تعلق دارد؛ درست مانند پیچکی که در آغوشِ نسیمِ سحرگاه، با رقصِ لطیفِ خود، دورِ تنهیِ تنهاییِ من میپیچد و عطرِ یاس را در رگهایِ درختی میدمد. تو همان لطافتِ بیکران و همان خوشبوییِ آسمانی هستی که جانِ خشکِ من را به گلستانِ آرزوها بدل کردهای.