
تو،
در غبارآلودترین کوچههای خاطره،
بندِ دلم را به لرزه درآوردی.
دستِ من،
برای لمسِ شانههایت در این جادهی مهآلودِ هستی،
کوتاه است؛
و همین «نداشتن»،
پیوندِ ابدیِ روحهای ماست؛
پیچکی که بر بامِ خانهیِ دوستیمان،
رویایی سبز تنیده.
به یاد آر،
قلمروِ ناممکنها را...
آن شمعدانیهایی که رنگِ غروبهای دلتنگی را به تن داشتند
و در رگهایشان،
عطرِ خاطراتِ همسفر میشد.
آنجا که عقل، نجوایِ سردِ «نشدن» داشت
و قلبِ ما،
در بساطِ عشق،
رقصِ بیقراری میکرد.
من،
حتی برای پرسیدنِ احوالِ خویش،
غریبهام؛
و این زیباترین اعترافِ من است،
که در خانهیِ معشوق،
باید نخست از «خود» کوچ کرد
تا به «دل» رسید.
من در این ناآشناییِ مقدس،
به خودم نزدیکترم...
به تو،
نزدیکترم.
اطلسیهایِ باغچهیِ تنهاییام را،
به نسیمِ سحری سپردهام؛
تا در باد بپیچند،
و عطرِ یاسِ تنت را که در حافظهیِ دیوارهایِ باغ جا مانده،
به آغوش بکشند.
گویی تمامِ کودکیهایِ جهان،
در کوچه باغی که همبازیِ ستارهها بودیم،
در تودرتویِ زمان
دوباره متولد شده است.
من، در سایهیِ تو،
زیرِ سکوتِ سنگینِ این جهان،
مراقبِ تکتکِ نفسهایِ آن کودکِ درونِ تو هستم؛
که پابرهنه،
در کوچه باغِ یادت میدود.
نگران مباش!
اگر فاصله، طولانیترین رنجِ جهان باشد،
باز ریشهیِ شمعدانیهایِ خیالِ ما،
در خاکِ یکدیگر گره خورده است.
بمان...
که بودنِ تو،
تنها دلیلِ سبز ماندنِ این باغچهیِ دلتنگیست.
مراقبِ دلت باش،
ای عزیزترین غریبهیِ تنهایِ من؛
این عشق،
مقدسترین رازِ سکوت است،
میانِ دو روحی که تنها در خیال،
به هم رسیدهاند.