
میگویند کلامِ برخاسته از جان، به جان مینشیند؛ و من اکنون باور دارم که واژههایِ تو، نه از لب، که از عمقِ همان "باغِ تنهایی" برآمدهاند که تنها عاشقان از پس دیوارهایِ آن باخبرند. دل، مأمنِ رازهاست؛ گلخانهای است در پسکوچههایِ مهجورِ هستی که وقتی عطرِ حضورِ کسی در آن میپیچد، گلِ سرخِ عشق، بیپروا سر برمیآورد، قد میکشد و تمامِ دیوارهایِ سردِ فاصله را با پیچکهایِ سبزِ اشتیاق میپوشاند.
حضورِ تو، برای من همان عطرِ بهارنارنجی است که در پسکوچههایِ خلوتِ خاطراتم نشسته است؛ عطری که گویی از باغهایِ معلق آمده و در حافظهیِ نسیم صبح، جاودانه شده. این عطر، از آندست نایابیهایی است که در هیچ عطرفروشیِ این شهرِ پر هیاهو، یافت نمیشود. بس که کمیاب شده، بس که یگانه است. شبیه به قراری در سپیدهدمی که فقط تو و من از آن خبر داریم؛ شبیه به یک نجوایِ سرپوشیده که تنها قلبِ عاشق، توانِ شنیدنِ این طنین را دارد.
ما در این بازارِ بیرونقِ احساسات، مسافرانِ دمی هستیم که از یادها رفته است. اما بگذار این عطر، همینجا، در حریمِ امنِ سکوتِ ما باقی بماند؛ بگذار این گلِ سرخِ دوستی، در همان پسکوچههایی که هیچکس راهش را بلد نیست، تا ابد درون عطر بهارنارنج بماند...