
ای کاش میتوانستی بفهمی که این دوست داشتن، نه یک انتخاب، که یک «تقدیرِ شوم و زیبا» بود؛ جنونی که در بندبندِ روحم ریشه دوانده بود، آنگونه که پیچک به تنهیِ درختی کهن و بیبار میپیچد. تو برایِ من، نه یک انسانِ خاکی با تن و جان، که یک "خیالِ مقدس" بودی؛ همان ستارهای که در اقیانوسِ مهآلودِ شبهایم میدرخشید، اما چنان دور که گویی من در سیارهای از جنسِ خاکستر و بغض بودم و تو در سیارهای از نور و ابدیت؛ دو سیارهای که مدارِ عشقشان هرگز در هیچ نقطهای از آسمان به تلاقی نمیکشید.
چه دیوانهوار و بیپروا دوستت داشتم! دستانم، این شاخههایِ بیدِ لرزان که در طوفانِ بیامانِ هجران، همیشه در پیِ آغوشِ تو بودند، هزار بار در رویایم به سویت دراز شدند؛ هزار بار انگشتانم در هوایِ شانههایت گره خوردند و با گرمایِ خیالیِ تنت شعله کشیدند، اما افسوس که در واقعیت، طلسمی سنگین میانِ ما فاصله انداخته بود. گویی دیواری از شیشه، نامرئی و سرد، میانِ ما قد کشیده بود که لمسِ تو را، حتی در محالترین رویاها، به گناهی نابخشودنی بدل میکرد.
آه، که چه رویایی بود؛ که شانه به شانهیِ تو، در آن جادهیِ مهآلودِ سرنوشت قدم بگذاریم، جادهای که نه آغاز داشت و نه پایان. میخواستم در کنارِ تو، طعمِ گسِ خستگیها را با جرعهای از حضورِ تو شیرین کنم و سختیها را که چون صخرههای سخت بر سرِ راهمان بودند، با ضربآهنگِ قدمهایِ همنوا، به شنهایِ نرمِ ساحل بدل سازم. اما آن جاده، آن مسیرِ بهشتگونه، تنها در نقشهیِ وهمِ من رسم شده بود؛ نقشهای که با اشکهایِ نیمهشبم ترسیم کرده بودم. حتی حق نداشتم که اندوهِ این دوری را، این ردِ پایِ خونینِ دلتنگی را، بر دیوارهایِ سنگیِ تنهاییام حک کنم. گویی حقِ داشتنِ این عشق را هم از من دریغ کرده بودند و من، محکوم بودم که در سکوتی مرگبار، این شعلهیِ سرکش را در دخمههایِ قلبم، دور از چشمِ جهان، پنهان نگه دارم.
اما بگو... ای مسافرِ گریزپایِ سرزمینِ قلبم، بگو چرا از تلاقیِ نگاهم میگریزی؟ چرا هرگاه نگاهم، همچون کبوترِ زخمی و خسته، پر میگشاید تا در حریمِ امنِ چشمانت آرام گیرد، تو چشمانت را به افقهایِ دورتر میدوزی؟ تو از چه میهراسی؟ از من؟ یا از آن عشقی که در عمقِ چشمانم، همچون آتشی زیرِ خاکستر، زبانه میکشد؟
آیا صدایِ فریادِ این عشق را در میانِ وزشِ بیرحمِ بادِ پاییزی نمیشنوی؟ همان بادی که خاطراتِ ما را در هزارتویِ خیابانهایِ متروک میچرخاند و با برگهایِ زرد و خشک، نامِ تو را بر سنگفرشهایِ سردِ تنهاییام هجی میکند؟ تو که نمیشنوی، اما من هر شب، تمامِ هستیام را در سکوتِ سنگینِ این باد میریزم. چرا سکوتِ مرا که بلندترین و سوزناکترین فریادِ عاشقانهیِ جهان است، چنین نادیده میگیری؟ مگر نمیدانی که من، در همان نگاهِ گریزپایِ تو، در همان لحظهیِ کوتاهِ حضورِ تو، تمامِ زندگی، تمامِ رویاها و تمامِ "خودم" را برایِ همیشه بر تن زمین تنهایی جا گذاشتهام؟