
چه تلخ و چه جادویی است این بازیِ تقدیر... که ما تنها در میانهیِ غیبت، از حضور باخبر میشویم. گویی ارزشِ نور، تنها در سیاهیِ مطلقِ شب، در چشمانِ ما جان میگیرد.
آدمی، آنگاه که از هیاهویِ جهان پناه میبرد به پنهانخانهیِ تنهایی، در میانهیِ سکوتِ سپریشده از زمان، به جستجویِ ملجایی میگردد که از جنسِ رویا باشد. آنجا که شب، با پرهایِ سیاه و مخملیاش، تمامِ جهان را در آغوشِ خود میکشد و تنها صدایِ تپشِ دل، در میانِ این سکوتِ عظیم، طنینانداز میشود.
در آن ساعتهایِ مهآلود، انسان درمییابد که یک "نجوا" چقدر میتواند سنگین و مقدس باشد؛ نجواهایی که حالا در میانهیِ این سکوتِ بیانتها، چون ستارگانی در دوردست، میان ذهن میدرخشند. و آنگاه که دستانِ لرزانِ تنهایی، در میانهیِ یخبندانِ بیپناهی، به دنبالِ گرمایِ یک آغوش میگردد، آدمی درمییابد که تشنهیِ چه آتشی است... آتشی که از شعلههایِ عشقِ سوخته و در میانهیِ اشکهایِ یخزده، هنوز در اعماقِ جان، شعله میکشد.
من، در میانهیِ این تنهاییِ باشکوه، در جستجویِ همان آغوشِ پنهان در میانهیِ مه هستم؛ همان آغوشی که، حتی اگر تنها در میانهیِ پژواکِ سکوتهایم بیابمش معنایی ژرف از امید دارد.