
من در هزارتویِ بیکرانِ زمان، گم شدهام؛
در جایی که ساعتها، دیگر تیکتاک نمیکنند، بلکه چون قطرههایِ باران بر سقفِ شب، ناله سر میدهند.
من میانِ دو جهان معلقم:
نه توانِ آن را دارم که به آن کوچهباغهایِ مأنوسِ تنهایی بازگردم؛
آن خانههایِ قدیمی که با پیچکهایِ مهرت، خیمه زده بودند و
رنگِ عشق بر دیوارههایِ تنهاییام، چون نقشی از تابلویِ جاودانهای، جان گرفته بود.
آنجا که تنهایی، دیگر تلخ نبود، که بویِ عطرِ تو را میداد...
و نه توانِ آن را دارم که ردِ نگاهِ تو را، چون بادبادکی از جنسِ خیال، به دستِ باد بسپارم.
چرا که نگاهِ تو، نه رگی در باد است، نه اثری بر خاک؛
نگاهِ تو، تکهای از آسمان است که در چشمانِ من، منجمد شده است.
چگونه میتوان ردی از نور را به باد سپرد؟
چگونه میتوان خیال را، از حقیقتِ حضورِ تو جدا کرد؟
من در این میان، در دلِ شبهایِ بیانتها، آوارهام...
در جستجویِ پناهی، که نه از جنسِ دیوار باشد، که از جنسِ "بودن" باشد.
در آرزویِ آنکه، در میانهیِ این سکوتِ سنگین،
تو را نه به عنوانِ یک "موجود"، که به عنوانِ یک "معنا" در آغوش بکشم.
آرزو میکنم در نهانخانهیِ تاریکِ شب،
تو همچون ماهِ پنهان، در میانهیِ ابرهایِ خیالِ من، ماوا بگیری...
نه برایِ تصاحب، که برایِ آنکه بدانم:
حتی در این هزارتو، حتی در این سرگشتگیِ تلخ،
او هم جایی در رگبرگهایِ هستیِ من دارد؛
او همان نقطهیِ سکونی است که تمامِ این رقصِ بیپایان،
تنها برای رسیدن به او، آغاز شده است...