از دلِ اضطراب صندلی‌ای سرد چیزی در من جان گرفت؛
جایی میان تردید و تپش‌های پنهانِ دل.
اما در آرامش دستانی که تنها به نجاتِ دندانی نمی‌اندیشید—
که به نجاتِ « من » می‌اندیشید—
چهره‌ای از انسانیت را دیدم؛
حضور حرفه‌ای و بی‌ادعایی
که مرز میان ترس و اعتماد را با نوری نرم روشن کرد.
این نوشته، سایه‌ای‌ست از فصلی تازه در خودشناسی من؛
نخستین قدم پس از سال‌ها سکوت،
آغازی دوباره برای ناگفته‌هایی که جان می‌طلبیدند.
سپاس از حضوری آرام،
که بی‌آن‌که بخواهد،
پناهی ساخت برای درمان،
و از دل بیم، نوشتنی زاده شد—
نوشتنی که مرا به سوی حرفه‌ای‌تر شدن،
و به سوی بازگشتن به خویشتن، رهنمون شد.
در میانه‌ی سال‌های سکوت درونی و تفکری عمیق،
حقیقتی آرام قد کشید؛
تا صدایی پدید آید،
تا اثری زنده شکل بگیرد،
و توان بیانم دوباره احیا شود—
نه در جهانِ مجازی،
که در لمسِ بی‌واسطه‌ی ارتباطی با انسانها.
«نقشی بر بوم جان»، وان‌شات رادیوییِ نجواییست زنده
که در روزهای آغازین فروردین ۱۴۰۵؛
خلق شد.
نشانی از بازگشت روح خلاق،
و هدیه‌ای کوچک
برای تحسین نگاهی که عمق را می‌بیند.
با امید به اینکه این واگویه،
در امتداد ذوق و سلیقه‌ی شما،
دل‌نشین افتد.
