
(موسیقی ملایم و تأملبرانگیز آغاز میشود. قطعهای که حسِ پیچیدگیِ احساسات، شگفتی و احترام عمیق را منتقل کند.)
گوینده (صدای آرام، با اندکی هیجانِ پنهان و حسِ شگفتی):
دکتر بابایی با نگاهی متفکر، رو به دستیارش کرد و با مکث، انگار چیزی در ذهنش چرخید. بر خلافِ معمول، خودش مسئول پذیرش را صدا زد و با لحنی که قاطعیت و مهربانی در هم آمیخته بود، گفت: «دو دندان، روکش زیرکونیا. اما هزینه همه را با قیمت معمولی (فلزی) حساب کنید. چون بیمهشان تمام شده، و رو به من گفت ؛ این یکی هم که چون زیرکونیا جواب نمیدهد، معمولی (فلزی).»
(افکت – صدای نفس عمیقِ گوینده، سپس موسیقی با حسی از شگفتی و سپاسگزاری ملایمتر میشود، اما همچنان حضور دارد.)
گوینده (با صدایی که از هیجان میلرزد، اعداد را در ذهن مرور میکند):
وقتی اعداد را در ذهنم مطابقت دادم، تازه فهمیدم. او نه تنها دستمزد جراحی را بخشیده بود، بلکه از هزینه روکشها هم مقدار قابل توجهی کسر کرده بود. این تنها یک تخفیف نبود؛ این یک بزرگواری سخاوتمندانه بود. با هیجانی که از ته دل برمیخواست، گفتم: «نه، دکتر! من چطور میتوانم جبران کنم؟ این لطف شماست!»
(موسیقی کمی اوج میگیرد، حسِ صمیمیت و احترام متقابل. قطعهای که حسِ درک و همدلی را در خود داشته باشد.)
دکتر بابایی (با لبخندی گرم، که از لحن صدایش پیداست):
«وظیفهست.» (مکث کوتاه)
گوینده (با حسِ تشکر عمیق، صدایش آرامتر میشود):
دکتر لبخندی زد. لبخندی که گویی دیگر پشتِ هیچ فاصلهی حرفهای پنهان نبود. هدایای من را برداشت ، تشکری دوباره کرد. و این بار، به طور کامل، با خداحافظیِ گرمی از من جدا شد. انگار آن فاصلهی بلندِ روزهای اول، به یکباره کمرنگ شده بود. تقریباً برای اولین بار بود که خداحافظی کرد و رفت. من نیمی از هزینه روکشها را پرداخت کردم و قرار شد جلسهی بعدی، پس از اتمام کار، باقیمانده را تسویه کنم.
(موسیقی به اوج خود میرسد، حسِ یک پیروزیِ درونی و آرامش، و سپس به آرامی محو میشود.)
گوینده (با صدایی متأمل و کمی حماسی):
ولی این پایانِ کارِ روکشها نبود. این پایانِ یک آزمون بود؛ آزمونِ تعهدِ دکتر بابایی در برابرِ من. آزمونی که او با سربلندی به عنوان یک انسانِ واقعی و متعهد از سر گذراند. حالا نوبتِ آزمونِ من در برابرِ او بود.
گوینده( احساسی و ستایش آمیز و در نهایت پرسشگرانه ):
"تو که به قامتِ آدمیان پدیدار گشتی، روحِ فروخفتهٔ زمان؛
وسعتِ خورشید را چگونه، در بیکرانه های هستی زمین؛ چون نوری از مهر مانا بر سینه ات نهاده ای؟
چگونه اینقدر بی تکلف نقشِ سبزینه ی نگار مهر و لبخند را، درون روزگارِ سخت این زمانهی بی نشان، بر قاب جانهای بی جان، اینقدر زیبا جانهاده ای ؟
مگر تو کیستی؟"
(موسیقی با حسی از احترام عمیق و تأمل، به آرامی محو و تمام میشود.)