
(موسیقی ملایم و متین با حسِ جدیت و احترام آغاز میشود. قطعهای که حسِ اعتماد و در عین حال، اندکی نگرانی را منتقل کند.)
گوینده (صدای آرام و متین، با اندکی خستگیِ آشکار):
وارد اتاق شدم. یونیت کاملاً به عقب خوابید و او با لحنی آرام پرسید: «خب، چه کار داریم؟»
گوینده (با مکث، صدایش اندکی لرزان):
گفتم: «برای روکش وقت داشتم، اما متاسفانه یکی از دندانهایم شکست.»
(افکت – صدای نفس عمیق کوتاه، سپس صدای زمزمهی بسیار آرام و ناخوانا از دکتر بابایی، انگار با خودش حرف میزند: «این دندان کار من…»)
گوینده (با حسِ تعجب و سپس وقار):
دکتر بابایی با جدیت نگاه کرد. جمله را ناتمام گذاشت. هیچ توضیحی در کار نبود، اما در سکوتش، پذیرشِ کاملِ مسئولیت موج میزد. او آن را مانند بار امانتی سنگین بر دوش گرفت. در دنیای متعهدانه او، نیازی به بیان کلمات نبود. این تعهد، در دنیایی که پیشتر دو بار از دندانپزشکان دیگر طعم انکارِ سهلانگارانه را چشیده بودم، برایم بسیار مقدس بود. ناگهان، او دیگر فقط یک پزشک نبود؛ او نمادِ شرافتِ انسانی بود. و تمام ویژگیهای قبلیاش هم برایم رنگ دیگری گرفته بود.
دکتر بابایی (صدای آرام، کمی گرفته از بارِ مسئولیت، اما قاطع):
«به خاطر همین میگویم بعد از عصبکشی، عمر دندان کوتاه میشود.»
(افکت – صدای ظریفِ کار دندانپزشکی، شبیه به تراشیدنِ ملایم. سپس صدای پاره شدنِ نخ بخیه، با صدایی ناگهانی و کشدار. در پسزمینه، نالهی بسیار آرام و خستهی گوینده، که تلاش میکند آن را پنهان کند.)
گوینده (با تلاش برای حفظ آرامش، اما صدای اندکی گرفته):
ابتدا میخواست همکارش را صدا بزند، اما در آخرین لحظه نظرش عوض شد. خودش دست به کار شد. آن جلسه، سختترین نبرد بود. احساس میکردم این اولین بار است که او دست به بخیهای اینچنین میزند یا لثه تاب آوری لازم را نداشت. نخِ بخیه بارها پاره شد.
(افکت – صدای همکار از پشتِ درِ اتاق، کمی دورتر: «چی کار میکنی؟»)
دکتر بابایی (صدایش پر از فشار و خستگی، اما با تلاشی برای حفظ ظاهر):
«نمیشود، لثه هی پاره میشود، نمیدانم چرا نمیتوانم بخیه بزنم.»
گوینده (با حسِ همدردی عمیق، صدایش آرام و سرشار از درک):
درد عمیق بود، اما همدلی او از درد هم برایم عمیقتر بود. وقتی میدیدم چه تلاشی میکند، این درد نبود که مرا آزار میداد، بلکه قوتِ قلبی بود که از عمقِ جانِ یک انسانِ متعهد به گوش میرسید.
(موسیقی کمی آرامتر میشود، حسِ رهایی و سپاسگزاری. قطعهای که حسِ بخشودگی و آرامش را منتقل کند.)
دکتر بابایی (صدایش خسته اما با لحنی اخلاقی و متعهد):
«بیمهتان تمام شده، درسته؟»
گوینده (با تعجبِ پنهان، صدایش ضعیف):
سؤالی که پس از پرداخت مبالغ سنگینِ دو عصبکشی پیشین، ناگهان برایم عجیب بود. با سر تأیید کردم.
دکتر بابایی (با لحنی قاطع به دستیار، که صدای نفسِ راحتی از گوینده شنیده میشود):
«هزینهای نگیرند.»
گوینده (صدایش آرامتر، حسِ سبکی و رهایی):
هنگام شستن صورت، گویی نه از چاله مکانیکی خون و درد، که از زیر بارِ سنگینِ ناشی از مشکلات و در برابر این حجم از بخششِ بیمنت، بیرون آمده بودم.
دکتر بابایی (با تأکید نهایی به دستیار، صدایش کمی دورتر میشود):
«هزینهای نگیرند.»
گوینده (با صدایی ضعیف و پر از قدردانی):
متوجه شدم ارزشِ دستمزدِ جراحی را نیز بخشیده است. تشکر کردم، تشکری که از ته دل و با صدایی ضعیف بود.
(موسیقی با حسِ قدردانی و اندکی تعجب ادامه مییابد. شاید کمی حماسیتر.)
گوینده (صدای روز بعد، کمی سرحالتر اما همچنان متأثر):
فردای آن روز، برای پرداخت هزینه جراحی روز قبل، تماس گرفتم. پذیرش، بیخبر از تصمیم دکتر، مبلغ معادل را اعلام کرد. روز بعد، با همان ظاهرِ تغییر یافته، به کلینیک رفتم. یک گلدان گل اِگلونیمای صورتی (نماد مراقبت، شفابخشی، آرامش) و یک بستهی شکلات بصورت پوشش داده شده برای جلوگیری از ایجاد حساسیت محیط همراهم بود. و حسی که در وجودم نسبت به شخصیت و کار او، در قالب کلمات، زنده شده بود برای احترام به شخصیتش به صورت دستنویس بدون تکلف روی کاغذی ساده و بدون پاکت.