
( افکت – صدای رفت و آمد آرام در کلینیک، زمزمههای کوتاه و کنجکاوانه)
گوینده (با صدایی آرام، حسِ نگاههای مشکوک):
همه در کلینیک، حتی آبدارچی، نگاههایی مشکوک و معنادار داشتند. انگار آوردن هدیه در اینجا ، عملی غیرمتعارف بود. به احترامش بلند شدم و قبل از شروع کارش ، کادوها را به او دادم و گفتم: «از بابت جلسه قبل بسیار ممنونم، لطفاً حساب کنید تا پرداخت کنم.»
دکتر بابایی (صدایش عادی، گویا هدیه را پذیرفته):
«خیلی ممنون. بفرمایید.» هدایا را به اتاق استراحت برد، با مکث کوتاهی بازگشت.
(افکت – صدای خجالتزدهی دستیار، شاید یک زمزمهی نامفهوم)
گوینده (با حسِ توجه به جزئیات):
وقتی شروع به کار کرد، هر تکانِ من با سؤالی همراه بود: «درد، درد؟»
دکتر بابایی (با لحنی آرام و اطمینانبخش):
«نه، نگران نباشید. این آب است، میتوانید قورت بدهید.» با هر تقلایی، اجازه می داد بلند شوم.
گوینده (با حسِ ظرافت و تلاش برای درکِ عمقِ بیان):
در جوابش که پرسید :"آیا این آب خیلی سرده؟» با اینکه آنقدرها سرد نبود، تأیید کردم. دلم میخواست هرچه میگوید، حقیقتِ وجود او باشد. حقیقتی بینقص و محض، بیانگر آنکه هرچه بیان میکند، واگویهی کلامی عالی است.
(افکت – صدای قالبگیری دندان، یک لحظه مکث، سپس صدای پر شدنِ دهان با مادهی قالبگیری)
گوینده (با لحنی که ترکیبی از ستایش و شوخیِ ظریف است):
لحظهی قالبگیری، اوجِ این پیوندِ ناخواسته درهمآمیختن افکارمان و زیبایی این رابطه بود. روی یونیت نیمهخوابیده، با جدیتی گفتم: «دستان شما ماشاءالله انقدر سنگین است که موقع کار، نفس من میرود.»
دکتر بابایی (با صدایی آرام و متواضع، شاید با لبخندی تلویحی در حالیکه سرش را پایین انداخته):
«ببخشید.»
گوینده (با لحنی راز آلود که از کشفی بزرگ پرده برمی دارد) :
من درون چشمانش چیزی فراتر از یک نگاه ساده دیده بودم، بازتاب تلالوی روحی بزرگ درون قلبش. که از تواضعش هیچگاه جز در پس شیلد کاریش اجازهی ظهور نمییافت.
(موسیقی دوباره اوج میگیرد، حسِ رسیدن به یک نقطه عطف و حل شدنِ مسئله. قطعهای که هم حسِ آرامش دارد و هم یک حسِ پیروزیِ درونی.)