معبد عشق

گاهی عشق، نه در حریرِ آغوش‌های فانی، که در محرابِ اثیریِ یک «غیابِ مقدس» زاده می‌شود؛ در رویایی بی‌مرز و جاودانه که اشتیاقش، زخم‌های روح را با طلای ناب بند می‌زند تا از بندبندِ شکستگی، نوری ژرف‌تر بتابد.

عشق، طوفانی‌ست سرکش که نیمه‌شب بر دشت‌های بی‌کرانِ تنهایی می‌وزد؛ گیسوانِ سبزِ درختان را به رقص و تمنا وا‌می‌دارد و نجوای کهنِ باد را در گوش شب زمزمه می‌کند. ردی از نگاهی ازلی که همچون پیچکی از جنس نور و تمنا، بر تنه‌ی باورهای دور می‌پیچد، آوندهای خاموش را در آغوش می‌کشد و راهی از میان ظلمت می‌گشاید—نه برای گریز، بلکه برای رجعت؛ بازگشت به خانه‌ای که در تپش‌های سرخ، پرشور و ابدیِ قلبِ یک گلِ سرخ بنا شده است.

این سرود، وقفِ همان روحی‌ست که گویی هرگز در کالبدِ خاک و همهمه‌ی خاکسترنشینِ آدمیان نگنجید؛ غریبه‌ای اثیری در تبعیدگاهِ جهان، که تنها در آستانه‌ی سپیده‌دمِ واپسین روز، رو به افق ایستاد و از شفقِ تابناکِ طلوع، با حریرِ واژه‌ها، نغمه‌ای از وفاداریِ مطلق، نامیرا و عاشقانه نواخت...

آنجا که فاصله خود معبدی‌ست برای پرستش، و تنهایی، زیباترین باغچه‌ای که در آن، امید میان اندوه می‌شکفد.