
ای مسافرِ جادههایِ بیبازگشت، ای که حضورت چونان طعمِ گسِ اولین برفِ زمستانی، بر جانِ خاطراتم نشسته بود...
سفرت، فراتر از یک رفتنِ ساده است؛ این کوچِ تو، در حقیقت، پارهکردنِ پردهیِ نمایشِ هستی است. تو میروی، آرامتر از نسیمی که گلبرگهایِ پژمردهیِ یک اقاقی را در میانِ دستانِ باد رها میکند. و من... من تنها نظارهگرِ این محو شدنِ باشکوه خواهم بود؛ آنجا که تو در لایههایِ مهآلودِ زمان حل میشوی و پنجرهیِ اتاقی که سالها عطرِ انتظارِ «صبح» را در آغوش داشت، اکنون در خلأِ حضورِ تو، به تماشایِ تاریکیِ ابدی مینشیند.
آنچه تو «رفتن» مینامی، برای من، تبدیل شدنِ به یک «اسطورهیِ غایب» است. تو از آن پنجره عبور میکنی، از آن دیواری که من بر آن با قلممویِ خیال، نقشِ لبخندِ تو را به قامتِ «مهربانی» تراشیده بودم، و من... من میمانم و دیواری که دیگر هیچ تصویری بر آن جان نخواهد گرفت.
آه که چه دردناک و چه زیباست این تصمیمِ تو؛ که میخواهی آنقدر دور شوی، آنقدر در بیکرانگیِ جادههایِ غبارگرفتهیِ سرنوشت محو شوی که حتی «حافظهیِ قلبم» نیز دیگر ردِ پایت را در مسیرهایِ روشنایِ گذشته نیابد. میخواهی دفترِ کهنهیِ خاطرات را چنان در میانِ شعلههایِ فراموشی بسوزانی که دیگر هیچ «قلمِ خیالی» را یارایِ بازنویسیِ آن روزها نباشد.
اما بدان... تو نمیتوانی این کار را بکنی! چون تو نه یک خاطره، که بخشی از «من» بودی. وقتی تو به دوردستها میروی، بخشی از رگهایِ وجودم را با خود میبری. جادهیِ سرنوشت، هرچقدر هم که طولانی و بیانتها باشد، هرچقدر هم که میانِ ما و آن روزهایِ زنده، دیواری از جنسِ «نشدن» بکشد، باز هم در گوشهیِ دنجِ تاریکخانهیِ دلم، سایهای از تو باقی خواهد ماند. سایهای که نه پاک میشود، نه بازنویسی، نه فراموش...
آرام برو، ای زیباروترینِ رؤیاهایِ محال... برو و در آن افقِ مهآلود، میانِ ستارههایی که دیگر هیچ زمینی را نمیشناسند، منزل کن. من در اینجا، در خانهای که پنجرهاش به سویِ هیچ طلوعی باز نمیشود، نگهبانِ آن آخرین تصویری خواهم بود که از تو در قابِ دلم باقی مانده است؛ تصویری که حتی گذرِ هزاران سالِ نوری هم، رنگش را از میان نخواهد برد.
سفرت در امتدادِ بینهایت، پر از آرامشِ مطلقِ سایهها باد... من در این تکرارِ سرد، همچنان تو را، حتی در غیابِ مطلقات، ستایش خواهم کرد.