مرگ زیسته

گویند که آدمی در چرخشِ بی‌رحمِ روزگار، تنها دو بار با غریبگیِ عشق روبرو می‌شود: یک بار، با جانی که به تپش می‌افتد، و بارِ دیگر، با دلی که در توقفگاهِ ثانیه‌ها، از حرکت بازمی‌ایستد.

آنجا، درست در لحظه‌ای که نگاهِ تلالوبخشِ آن "یک نفر"، چون طلوعی غریب از پسِ پنجره‌یِ هستی برمی‌آید، زمان در کالبدِ وجود منجمد می‌شود. آنگاه، تمامِ سپیده‌دم‌هایِ آینده، در برابرِ عظمتِ آن یک بار، به غروبی مطلق بدل می‌شوند؛ غروبی که در آن، آرزوها و امیدها، در سایه‌یِ دیوارهایِ بلندِ دلتنگی و خاطره، به خوابی ابدی فرومی‌روند.

از آن پس، دیگر هیچ خورشیدی برایت طلوع نمی‌کند. آنچه در میان می‌ماند، نه زندگی، که تنها تکرارِ هم‌آهنگیِ عادت‌هاست؛ یا تنها گوشه‌ای از تنهایی که با طنینِ یک صدایِ گمشده، از سکوتِ محض، به سمفونیِ مه‌آلودِ خاطره بدل شده؛ یا صدایی که تنها پس‌زمینه‌یِ موسیقیِ زوال است.

و اما دل...، همان‌جا، در همان نقطهٔ آغاز، ایستاده‌ی زمان، در میانه‌یِ خلأ، جامانده است. بی‌هیچ حرکتِ اضافه‌ای، بی‌هیچ نقشی در این نمایشِ غم‌آلود، تنها و بی‌یاور، پشتِ پنجره‌یِ این تنهاییِ ابدی این بازی دور را تماشا می‌کند. آنگاه زندگی، دیگر جز عبور کردن نیست؛ عبوری آرام و سنگین در خلوتگاهِ زمان، از میانِ ویرانه‌هایی که روزگاری، قلبی بود تپنده چون زمین گرم و پویا.