
خداحافظ....ای که روزِ من را با طعمِ تلخِ گسِ جدایی، به کامِ فراموشی سپردی. گویی در آن دم، تمامیِ کوکهایِ موسیقیِ وجودم از تعادل افتاد و سیمهایِ جانم، از تنهایی، به نالهای بیفرجام بدل گشت. پردهیِ مخملینِ رویاهایم، آن شکوهِ خیالانگیز را از پیش چشم برکشید و من، در میانهیِ این تاریکی، تنها و بیتکیهگاه، در برابرِ طوفانِ فقدان، عریان و بیدفاع ماندم.
تو، ای همسفرِ بادهایِ بیقرار، در میانهیِ کوچِ سردِ چلچلهها، از فرازِ بامهایِ غرق در عطشِ وصال گذشتی؛ از میانِ بوستانهایی که یاسهایِ بیقرارش، در انتظارِ قدمهایت، به لرزه افتاده بود و از میانِ درختانِ انار که شکوفههایشان، همچون خونِ عشق، بر تنِ شاخهها نشسته بود تا عطشِ دیدنِ تو را فرو بنشانند.
من، در پیِ تو، در جستجویِ آن نگاهِ آبیِ بیکرانت بودم؛ همان اقیانوسِ جادویی که نقشهایِ خیال بر پهنهیِ آن حک شده است. گویی در آن دم، نسیمِ مهربان، قالیچهای از مهر را بر گیسوانِ بیدِ مجنون میگستراند و تو، با سرانگشتانی از جنسِ نور و جادو، معنایِ تازه و مقدسِ "بودن" را بر بومِ تهیِ هستی حکاکی کردی... و سپس، همچون رؤیایی که نیمهشب را می شکافد، کوچ کردی...