
(آغاز با صدای آرامِ پیانو؛ نتهایی گرم، اندکی حماسی و با طنینی از تأمل. به تدریج، صدای نفسِ عمیق و آرامِ گوینده شنیده میشود، گویی سکوتِ اتاقِ درمان لبریز از معنا و ادراک است.)
گوینده (آهسته، با صدایی که از جنسِ درکِ عمیق، احترام و آرامش است، گویی رازی را بازگو میکند):
گاهی… در بحبوحهی درد و درمان… انسانی را مییابی که بودنش… فراتر از حرفهاش است. کسی که فقط پزشک نیست… بلکه تکیهگاهیست از جنسِ آرامش… نوریست در دلِ شبِ ناامیدی. لحظهای کوتاه کافیست… تا بفهمی انسانیت… در این دورانِ صنعتِ خاکستری… هنوز زنده است… در چهرهای آرام… در نگاهی بیمنت… در حضوری که بیکلام… مرهم و درمان است.
(موسیقی آرام پیانو، اندکی اوج میگیرد و با اضافه شدنِ یک سازِ ملودیکِ دیگر (مانند ویولن سل یا ویولنسل)، حسی از ادراکِ تازه و سپاسگزاری در فضا پخش میشود. طنینِ موسیقی گرم و دلنشین است.)
گوینده:
روزِ نخست… که دکتر بابایی را دیدم… نمیدانستم این دیدار… چقدر قرار است زندگیام را تغییر دهد. شاید برایم فقط یک ویزیت بود… فقط امیدِ درمانِ عاجلانه. اما در گذرِ همین مسیرِ ساده… چیزی رخ داد… که از جنسِ درمان نبود… از جنسِ بیداریِ زندگی… و باور به زیبایی… برای جوانه زدنِ امید… در دلِ خاکستر و مرگ بود.
(مکث کوتاه. صدای ظریفِ قلم که بر روی کاغذ کشیده میشود، شنیده میشود. گویی راوی در حالِ نوشتنِ خاطراتش است.)
گوینده:
دکتر بابایی… بیآنکه بداند… به قلبم یاد داد… که هنوز میتوان به وجودِ نابِ انسانیت ایمان داشت… و برایش زندگی کرد. نگاهش پر از جدیت بود… اما پشتِ آن جدیت… شعلهای پنهان میدرخشید… شعلهی همدلی… مهر… و باورِ انسان بودن. او فقط دردِ جسمِ مرا تسکین نداد… اضطرابِ جانم را هم… آرامش بخشید.
(موسیقی نرمتر میشود. صدای پیانو به پسزمینه میرود و نتهای آرام و لطیفتری را مینوازد. سازِ ملودیکِ قبلی نیز با حالتی متأملانه همراهی میکند.)
گوینده:
شاید خودش نداند… چه نوری از وجودش جاریست. چه جواهرِ گرانبهایی… در پسِ قلبِ تپندهی مهرِ همدلیاش نهفته است ، که وظیفه اش را سنگین تر می کند. شاید هرگز نخوانده باشد… آن فصلِ وجودش را… که سرشار از همدلی و درکِ جاریست… در کلام و رفتارش. اما من… من آن فصلِ ناخوانده را حس کردم… در لحظههای کوتاهِ بودنش… در گفتارهای حسابشده… و نگاهِ بیادعایش. جایی که معنای وجودِ او… در واژههایم… تصویری تازه را رقم میزد.
او در من کتابی تازه آغاز کرد… کتابی از ایمان دوباره به همدلی… به وجود و اصالتِ دوبارهی خوبیها… ورقهایِ گمشدهای از معنا… که سالیانِ زیادی در زندگی جستجو کرده بودم… و به زندگیای که ارزشِ ادامه دادن داشت. من هم… با او… تصویرگرِ این زیبایی شدم.
(صدای نتِ بلند و کشیدهی پیانو شنیده میشود—روشن، الهامبخش و با حسی از شکوفایی. موسیقی به آرامی اوج میگیرد.)
گوینده:
در سکوتِ میانِ ما… احساس کردم… چیزی بیشتر از درمان در جریان است. درخششِ نوری درونِ اوست… که آرام و فروتن میتابد… شعلهای از جنسِ خیرِ بینام. از خودم پرسیدم… آیا میداند… تا چه اندازه انسانها را از تاریکی درد و رنج نجات می دهد؟ آیا میداند که حضورش… برای من… معنایِ بازگشت به خودِ فراموش شدهام بوده؟ آیا دریافته… که در گذرِ ایام… این گوهرِ ناب… نهفته در جانش را… از یاد نبرد… و به گردِ فراموشی نسپارد.
(موسیقی اندکی حزین میشود، اما همچنان لطیف و انسانی باقی میماند. نتهای پیانو غم شیرینی را منتقل میکنند.)
گوینده (با صدایی که به نجوا نزدیک میشود، گویی با خودِ دکتر بابایی سخن میگوید، اما در فضایی درونی):
دکتر بابایی… جایگاهتان شریفتر از آن است… که واژه بتواند وصفش کند. در میانِ تمامِ چارچوبهایِ حرفهای… شما به پزشک بودن… معنا بخشیدید… به انسانیت… جانی دوباره افزودید.
و من… چگونه میتوانم سپاسگزار نباشم؟ چگونه میتوانم… وسعتِ این لطفِ بیمنت… و این نیکیِ ناآگاهانه را… ننویسم؟ هر واژهای… در برابرِ عظمتِ وجودتان… کوچک است. شما نهتنها جسمِ مرا درمان کردید… بلکه روحی را زنده کردید… که سالها خاموش مانده بود… از زندگی کنار کشیده بود… برای یافتنِ معنایِ دوباره… باورِ انسانیت… همهجا را جستجو کرده بود. می خواهم نامتان را در سرتاسر جهان حک کنم تا پایدار بماند چون مهر جاودان.
(موسیقی اوج میگیرد؛ لحنی وقارآمیز، آمیخته با شگفتی و عشقی بیکلام. نتها باشکوه اما آرام هستند.)
گوینده (با صدایی آرام، نزدیک به نجوا، انگار که آخرین کلمات را در سکوتی عمیق بیان میکند):
و حالا… در این سکوتِ بیقضاوت میانِ ما… حس میکنم… باید این فصلِ ناخوانده را… برایتان ورق بزنم. نه برای پاسخ… نه برای انتظار… فقط برای آنکه بدانید…
وجودتان برای انسانی دیگر… معنا شد. نوری شدید… در دلِ تاریکی. فصلی شدید… از ایمانِ دوباره به انسانیت.