
دوباره در تقاطعِ تقدیر، با او روبرو شدم؛ اما او دیگر آن معجزهیِ تکرارشدنی نبود.
نگاهش، دیگر آن تلالویِ گرمِ خورشیدِ مهر نبود که در میانِ یاسهای وحشیِ باغ، جستجو میشد؛ بلکه سیاه و بیرمق، همچون دلِ شبهایِ بیپایان بود که هیچ نوری در آن خانه نمیکند. حضورش دیگر آن وعدهیِ سبزِ بهار نبود که سرمایِ لرزانِ زمستان را به تنِ درختانِ عریان تسکین دهد؛ بلکه سکوتی بود از جنسِ درختی که در میانهیِ یخبندان، معنایِ خود را از دست داده است.
آن قامتِ سروگون، دیگر آن ستونِ نورانیِ ظهر نبود که بر فرازِ چمنزارها قد میکشید؛ گویی سایهای بود کوتاه و بیرمق، که در پسِ چشماندازهایِ بلندِ باغ، گم شده بود. عطرِ وجودش نیز، دیگر آن سرگشتگیِ شیرینِ گلِ سرخ نبود؛ بلکه بویِ خاکِ خیس و نایِ کاهگلی بود که از تنهاییِ زمین برمیآید.
او دیگر آن معبودِ خلوتِ جان و خدایِ سکوتِ تنهاییِ من نبود. او تنها رهگذری بود که از کوچهیِ بنبستِ خیالِ من گذشت؛ غریبهای که بر نقاشیِ رنگارنگِ رویاهایِ من، غباری از فراموشی نشاند. او دیگر آن پروانهیِ خیس و درخشانِ رویا نبود؛ بلکه تنها خطی خاکستری بود که در تاریکیِ حافظهی من، محو میشد...