
من غریبم اینجا؛ غریبهتر از سکوتِ سپیده دم قبل از طلوع امید، که لای درزِ پنجرهها، در جستجویِ لمسِ خوابِ تو میلغزد. من غریبم اینجا، غریبه تر از آنچه که اگر ببارد، باران نیز در میانِ موهایم، به دنبالِ ردی از نگاه تو میگردد و در میانه راه، به خاک فرومیافتد؛ من غریبم اینجا، غریبی که از تار و پودِ هستی جهان، رهاست، اما در هر رگبرگِ هستی، جریان دارد.
من غریبم، غریبهتر از ماهی نشسته در حوضِ بلورین، تنها به تماشایِ گذرِ سایهی ابرها نشستهام؛ ماهی که یادش رفته چگونه در بیکرانگیِ دریا شنا کند، چون تمامِ جهانش، در تنگنای یک رویا خلاصه شده است. من غریبم، غریبهتر از آن سروِ بلند که در انتهای باغ، با قامتی افراشته، نگهبانِ تنهاییِ خود ایستاده و هر بار که نسیم از میانِ شاخههایش عبور میکند، صدای نالهیِ بیصدایِ عشق را به گوشِ آسمان میرساند.
من غریبم، غریبهتر از آن شمعدانیِ خیال که بر لبهیِ ایوانی با نردههایِ آبی، در انتظارِ طلوعی است که هرگز بر نمیآید؛ همانجا که سرنوشت، با قلممویی از نور، رگبرگهایِ روزگار را بر گلبرگهایِ من مینگارد و من، تنها تماشاگرِ این سفرِ بیبازگشتم. من غریبم، اما در این غریبگی، چنان با تو پیوند خوردهام که گویی هر نفسِ من، بخشی از تپشِ قلبِ توست و جایی میانِ میانهها، در انتظارِ شبی پرستاره نشسته است...