
نشستهام و از خاکسترِ پروانهها، از عطرِ چایِ سردِ غروب، از خطوطِ سادهی باران روی شیشه، زیباترین واژههای جهان را چیدهام. با انگشتانی لرزان، حریرِ شعر بافتهام — نه برای تاج، نه برای آواز، که تنها و تنها برای آنکه پلی شوم میانِ تنهاییِ خود و چشمهای تو؛ تا سدی از سکوت شکسته شود و برای لحظهای، دمی، با تو همکلام شوم.
اما تو...
ای کوهِ یخزده در آغوشِ مه، ای حصارِ سنگینِ بیتفاوتی!
آنقدر راحت، با نفسی سرد و دستانی تهی از خاطره، درهای دل و روحت را به روی افقِ نگاهِ من بستی. گویی در این جهانِ پهناور، هرگز منی وجود نداشتهام؛ گویی ردپای جستجوی مرا کسی با جاروی فراموشی برده بود، که چنین بیرحمانه، تمامِ تلاشِ صمیمانهام را با نادیدگی چون گلی نازک، زیر چکمههای غرورت پرپر کردی و گذشتی.
بسیار خوب...
باز هم تو بردی، ای فاتحِ اقلیمِ بیخبری!
بَر این ویرانه، بَر این خاکِسترِ خویش متبلور شو.
اما این را بدان:
از این پس، دلم دیگر بیهوا هوای پرکشیدن به بامِ نقاشیِ تو را نخواهد کرد.
بالهایم را چیدهام، پنجرهی رو به نگاهت را بستهام، و قفسِ خیال را به دستِ بادِ هرزهگردِ کوچه سپردهام.
برو... آسمانِ تو از من تهیست، و سایه در خلوتِ خویش، قصه میسازد برای ستارههایی که هرگز غروب نمیکنند.