
تو را دوست دارم؛ نه با کلماتی که بر زبانِ هر رهگذری جاری است، بلکه با آن پارهیِ بکری از قلبم که تا پیش از ظهور و حضورِ تو، در سکوتی ابدی به خواب فرورفته بود. تو را با همان تار و پودِ دستنخوردهای دوست دارم که برای هیچکس تکرار نشده و نخواهد شد؛ حریمی که کلیدش را پیش از آمدنِ تو، گم کرده بودم.
عشقِ من به تو، به وسعتِ تمامیِ تنهاییهایِ کهنسالم است، همانجا که افقهایش در غبارِ ستارگان محو میشوند. تو را به اندازهیِ تمامِ نجوایِ نسیم در پستوخانهیِ قلبم دوست دارم؛ همانجا که عطرِ یاسهایِ وحشی و شکوفههایِ اقاقی، در میانِ بارانِ اشکانِ نگاهم میرویند.
من برایِ تو، در حصارِ سینهام، باغی ساختهام که هیچ باغبانِ دیگری به آن راه ندارد. باغی که با شبنمِ اشکهایم آبیاری میکنم و با نورِ مهتابی که از روحت به جانم تابیده و هر لحظه شکوفه میدهد. این عشق، تکراری ملالت بار نیست؛ یک «واقعهی عظیم» است، یک «معجزه» که تنها یکبار در تاریخِ روحِ من اتفاق افتاده است.
تو را با تمامِ وجودِ بیپایانم دوستت دارم؛ تو، آن گلی هستی که در شوره زارِ هستیِ من روییدی و تمامِ تاریکیهایم را به عطرِ حضورِ خویش، جلا بخشیدی. این دوست داشتن، نه به رسمِ زمان، که به رسمِ ابدیت، بدون هیچ تکرار و فرجامی، در من جاری شده است.