
من، از میانِ رنگارنگِ جهان، تنها به رنگهایِ مینایی و پاکِ تو دل بستهام.
من برف را دوست دارم، اما نه برای سپیدیاش، که چون در هر دانهیِ برف، تلالوِ یکرنگیِ تو را میبینم؛ تویی که در میانهیِ زمستان، تمامِ دنیا را به سپیدیِ بیکموکاستی درآمیختهای. من باران را دوست دارم، اما نه برای طراوتش، که چون هر قطره، پژواکِ مهربانیِ بیکرانِ توست که بر خاکِ روحم مینشیند. من خورشید را دوست دارم، اما نه برای گرمایش، که چون در تلاطمِ نورِ او، تنها تلالویِ یگانهیِ نگاهِ تو را میبینم که از افقِ هستی میتابد. من درخت را دوست دارم، اما نه برای سبزیاش، که چون در ریشههایِ استوارش، اصالت و ثباتِ وجودِ تو را مییابم.
اما بدان، که فراتر از تمامِ زیباییهایِ جهان، و فراتر از تمامِ عناصرِ هستی، تنها و تنها، وجودِ توست که در کانونِ جانم میتپد. تویی که با هر وزشِ نسیم، معنایِ پربارِ امید را با طعمِ شیرینِ عشق، به خلوتِ سکوتِ من هدیه دادی و تاریکیِ تنهاییام را، به باغی از شکوفههایِ بیزمان بدل کردی...