
من هنوز زندهام؛
درست در همین نقطه از تاریخِ تاریکی،
جایی که نبضِ زمان ایستاده، من با تپشهای آفتابِ چشمانت نفس میکشم.
شعلهی نگاهت، آن تنها ستارهی قطبی در آسمانِ واژگونِ من است که نمیگذارد در سیاهیِ مطلق فرو بریزم.
اینک منم و تقدیری سنگدل؛ اما باشکوههترین انتقامِ من از این جادههای بیرحم و خطوطِ تیره و تارِ سرنوشت، همین "باورِ مقدسی" است که در محرابِ دلم بنا کردهام. من قصهی این عشق را با تاروپودِ رویا بافتهام، و هیچ تبری را یارای شکستنِ این معبدِ خیالی نیست.
تو شاید مرا چون رازی کهنه، به دستِ بادهای ولگرد و زمستانِ بیخاطره سپرده باشی...
شاید ردّ پایم در غبارِ کوچههای فراموشیات گم شده باشد...
اما بنگر! من با هر تَرَکِ این قلبِ شکستهام، چون تنهای کهنسال که بندهای درخشان بر تن دارد، زیباتر از پیش میدرخشم.
من هنوز همتبارِ بهارم.
با هر سحرگاه، در سینهی گلِ سرخِ باغچه دوباره متولد میشوم، گلبرگ میگشایم و به یادِ عطرِ سرمستکنندهی اقاقیها — که بوی روزهای روشنِ با تو بودن را میداد — سینهام را از زندگی پر و خالی میکنم.
مرا باد نخواهد بُرد؛
چرا که ریشههای من در خاکی از جنسِ امید و آرزو تنیده است. من تا ابد، زیباترین زخمِ این جهان باقی خواهم ماند؛ زخمی که از آن، عطرِ یاس و اقاقی میتراود...