
دوستت دارم به وسعت دو نیمهی قلبی که از خودش نترسیده:
نیمی برای آن ثانیههایی که خندهات، مثل قطرهی شبنم بر گلبرگِ صبح، میچکد و جهانی را به جرعهی شهدِ مهربانی میرساند؛ و نیمی برای آن لحظههایی که نجوایت، همدمِ نسیم، لابهلای پیچکهای تنیده میپیچد و قامتِ سروگونهات را در آغوشِ زنبقهای زردِ باغچهی تنهاییام گم میکند....
اما واژهها....از بیان سایهی آن تلالو بیپایان عاجزند؛ هرگاه که خواستند طلوعِ چشمانت را بر پهنهی سرزمینِ آرزوهایت رقم زنند، دلنگران شدند و قلمهاشان به سکوت نشست.
و تو را دوست میدارم با آن گوشهی قلبی که نور را از دلِ شب میچیند؛ با آن دمی که در رگهای هستیام ریشه گرفته و مثلِ جهانی، ترکهای تنهاییام را با زر و آتشِ عشق مرمت کرده — برای هیچکس، برای هیچکرانه، برای هیچابد، تکرار نمیشود.
پس بمان و خاطرات خود را بگشا، ای گلِ دوردِ حیاتم؛ که من در سایهیِ تنهاییات، نورِ همهیِ ارزوهایت را پرواز دادهام.