
ای کاش میتوانستی بدانی که با چه جنونی، با چه عیاری از عشقِ بیپروا، تو را در بندبندِ روحم حک کرده بودم! عشقی که نه در چارچوبِ واژهها میگنجید و نه در قفسِ سینه جای میگرفت؛ عشقی که همچون رودخانهای سرکش، تمامِ کوههایِ غرورم را درنوردیده بود.
چه دیوانهوار و بیمحابا دوستت داشتم! تو برایِ من، نه یک حضورِ مادی، که یک "خیالِ مقدس" بودی؛ همان ستارهای که در شبهایِ بیسحرِ تنهاییام میدرخشید، اما دور، آنقدر دور که حتی فکرِ لمس کردنش هم گناهی نابخشودنی به نظر میرسید. دستانم، آن شاخههایِ بیدِ لرزان در طوفانِ هجران، هزار بار در رویایم به سمتِ تو دراز شدند، اما در حقیقت، هرگز آن گرمایِ ملموس را نچشیدند. گویی طلسمی کهن بر سرانگشتانم جاری بود که مرا از حریمِ امنِ شانههایت، از آن قلمروِ ممنوعهای که تو در آن آرام میگرفتی، دور نگه میداشت.
آه، که چه رویایی بود؛ که شانه به شانهیِ تو، در جادهای که سرنوشت برایمان با نخهایِ سیاه و خاکستری بافته بود، قدم بزنیم. جادهای که در آن، خستگیها معنایِ خود را میباختند و سختیها، زیرِ پایِ قدمهایِ دو نفرهمان، به گرد و غباری بدل میشدند. اما افسوس که این مسیر، تنها در نقشهیِ وهمِ من رسم شده بود. حتی حق نداشتم که اندوهِ این دوری را، این ردِ پایِ خونینِ دلتنگی را، بر دیوارِ سنگیِ تنهاییام نقش زنم؛ گویی حقِ داشتنِ این عشق را هم از من دریغ کرده بودند و من، محکوم بودم که در سکوتی مرگبار، این شعلهیِ سرکش را در جانم پنهان کنم.
اما بگو... ای مسافرِ گریزانِ قلبم، بگو چرا از تلاقیِ نگاهم میگریزی؟ چرا هرگاه نگاهم، همچون کبوترِ زخمی به سمتِ تو پر میکشد تا در حریمِ چشمانت پناه بگیرد، تو نگاهت را فرو میبندی؟ تو از چه میهراسی؟ از آنِ من یا از آنچه در عمقِ چشمانم شعله میکشد؟
آیا صدایِ فریادِ این عشق را در میانِ وزشِ بیرحمِ بادِ پاییزی نمیشنوی؟ همان بادی که خاطراتِ ما را در هزارتویِ خیابانهایِ شهر میچرخاند و با برگهایِ زرد، نامِ تو را بر سنگفرشهایِ سردِ تنهاییام هجی میکند؟ چرا سکوتِ مرا که بلندترین فریادِ عاشقانهیِ جهان است، چنین نادیده میگیری؟ مگر نمیدانی که من، در همان نگاهِ گریزپایِ تو، تمامِ زندگیام را جا گذاشتهام؟