
سپیدهدم، تنها طلوعِ خورشید نیست؛ سپیدهدم، تجلیِ آن جادویِ بیکران در تلالویِ معصومِ چشمانِ بیکران توست؛ همان چشمانی که در وجودشان، اقیانوسی از ستارگانِ سرگردان، به انتظارِ اولین بوسهی نور نشستهاند.
آن زمان که نور، از دریچهی نگاهت سر برمیآورد، زمان از حرکت باز میایستد. در آن دم، بر سردرِ کهنهی آن کوچه-باغِ فراموششده، جایی که نقشِ دورانِ کودکیمان همچون ردپایِ غبار خاطره بر سنگها نقشی از جاودانگی مسزند، جوانههایی از جنسِ تمنا، با رقصِ مستانهی نسیم، از خواب برخاسته و در میانِ پیچکهایِ هزارتویِ عشق، در هم میرقصند.
آنگاه که، با لرزشِ ملایمِ خود، بر پیکرهی آن سروِ تنها و خفته در انتهایِ باغِ معنا، پیامی ابدی مینویسند. سروی که در تنهاییِ خویش، گویی در خلسهای از انتظار فرو رفته؛ و اکنون، با سرآمدنِ سپیدهدم جادویی، پیچکها و گلهای سرخ، در همآمیزیِ رقصآسا، معنایی نو از عشق را بر تنِ آن درختِ صبور نقاشی میکنند.
این عشق نیست، این جادویِ آمیزشِ رنج و زیبایی است؛ این همان گلِ سرخی است که از خونِ دلهایِ عاشق و عطرِ خیالهایِ معصوم، در دلِ آن باغِ پنهان، شکفته است. گویی هر برگ و هر ساقه، در این صبح، تنها برایِ خواندنِ نامِ تو و در آغوش کشیدنِ این هستیِ نو، به رقص درآمده است...