ن شب که وجودِ پرمهرِ تو را چون غنچه‌ای در سپیده‌دم بوسیدم و در آغوشِ پرتپشت ــ همان تکرارِ شورانگیزِ جهانِ من ــ کشیدم، معنا از جهان خالی شد و خیال، خودْ خیالِ من گشت؛ گویی ماه به دریا افتاده بود و دریا، دیگر جز تو را نمیشناخت.
حالا منم آرزویِ دست‌نیافته‌ی تمامِ زنهایِ این سرزمینِ آرزو؛ همان رؤیایی که هر زنی در تار و پودِ شبش میبافد و سحر، از پنجره به نسیم میسپارد، تا شاید تو در گذرِ آفتاب پیدایش کنی. و تویی باورِ تمامِ مردانِ جهان، به وسعتِ نامی بزرگ که بر تمامِ بوسه‌هایِ احساس جاری شد؛ بوسه‌هایی که پنجره‌هایِ باران‌نگاهِ من شدند و همه‌ی نگاه‌ها در اتصال بوسه‌ها، شعر شد.
یادت هست؟ آنگاه که باغ جز پروازِ شب‌پره‌هایِ رنگارنگِ چشمانِ زیبایت هیچ حسی جز آرزو نداشت؛ آنگاه که لبخندت قابِ نقاشیِ اشتیاق را یافت و در آن قاب، گلبوته‌یِ سرخ و اقاقیا در آغوشِ هم شکفتند، چون دو روح که سالها در دو باغِ دور، دلتنگِ هم مانده بودند.
و این تو بودی، تنها تو، که پایِ پرچینهایِ باغ، رنگِ عشق را بر نورِ آفتابِ چشمِ رهگذران چون سروده‌ای زیبا نقشی از عشق زدی؛ و با دستهایی که هنوز بویِ بهار میدادند، خاطره‌یِ مهربانی را بر آسمانِ تنهایی نشاندی؛ تا من، هر شب، از پشتِ پنجره‌یِ باران، آن نقش را ببینم و باور کنم که عشق، همان نامِ بزرگیست که تو بر تمامِ بوسه‌هایِ جهان حک کردی و تا ابد، نام آن شعر نامیده شد.
