
هنوز در باغِ انتظار، با تو رقصِ باران نکردهام... پس این سکوتِ سنگینِ آسمان برای چیست؟ کجا رفتی؟
هنوز نرفتهام تا شمعِ بهاریام را در آغوشِ بادهای سرکشِ اشتیاق، به رقص درآورم و تو را در شعلههایش تماشا کنم. کجا رفتی؟
هنوز در گرمایِ آغوشت، مست و مدهوش، لبخندِ جان ننهادهام و در میانِ مِهرت، از خود بیخود نشدهام... پس این سردیِ بیرحم از کجا میآید؟ کجا رفتی؟
من هنوز در زیرِ نگاهِ نافذت، شعلههای عشق را به پای تو ننهادهام و آتشِ وجودم را در آتشِ نگاهت فرو نبردهام. کجا رفتی؟
من، همانجا که تقدیر، میعادگاهمان ساخته بود، در پای ریلهایِ دوردست، لرزیدم؛ لرزشی از تنهایی و از انتظار، اما از رویِ غم سنگین، حتی به لب نخندیدم تا شاید ردپای تو را در سکوتِ سردجاده بیابم. اما تو... تو حتی در میانِ همه، نشانی از خود باقی نگذاشتی. کجا رفتی؟
حتی نپرسیدم، حتی در جستجویِ سایهای از تو، پاهایم را از مسیرِ تو برنگرداندم.
ای قبلهگاهِ جانم، ای سجدهگاهم تنها برای تو بود... من در میانِ دعا، تنها تو را خواندم. اکنون میبینم که حتی نسیمِ صبحگاهی نیز تو را با خود برده. تا کجا دویدی که مرا در این خلاءِ بیانتها، گم کنی؟ کجا رفتی که من، در تماشایِ تو، خود را گم کردهام؟