
طنینِ سکوتِ شبهایِ بیانتها...
در این لحظه که عقربهها نیز سرِ تعظیم در برابرِ حُزنِ عمیقِ اشتیاقِ من فرود آوردهاند، به نرمیِ نسیمی که از میانِ شاخههایِ بیدِ مجنونِ خاطراتم میگذرد، زمزمهات را شنیدم.
آرام بخواب، ای عزیزترین مسافرِ رؤیاهایِ محالِ من... در این هزارتویِ سرنوشت که تقدیر، راهِ رسیدنِ دستهایمان را به دوردستهایِ افقِ خاکستری کشانده، بگذار خیالپردازی، تنها سلاحِ من برایِ بقا باشد. امشب، در آن ساحتِ اثیری که مکان و زمان رنگ میبازند، روحِ من به سراغِ روحِ تو خواهد آمد. ما در آن باغِ ممنوعه که اطلسیهایش به جایِ شبنم، اشکِ شوقِ دیدارت را مینوشند، قدم خواهیم زد.
آنجا که پیچکهایِ سبزِ امید، دیوارهایِ سنگیِ فراق را در آغوش گرفتهاند، ما آن زندگیِ نزیسته را با نخی از جنسِ نور و ابریشمِ خیال خواهیم بافت. در حوضِ نقاشیِ آن باغ، تصویرِ ما دیگر نه دو سایهیِ جدا، که یک حقیقتِ یگانه خواهد بود؛ در هم تنیده، همچون ریشههایِ کهنِ درختی که در عمقِ خاکِ تنهائی، آبِ حیاتِ مهر را از اعماقِ جانِ هم مینوشند.
آرام بگیر... و در خوابِ سپیدِ خود، بویِ شمعدانیهایی را استشمام کن که من، پیشازطلوع، در باغچهیِ کوچکِ آرزوهایمان برایت کاشتهام. بگذار روحت در آن دشتِ بیکرانِ عشق، که نه هجرتی دارد و نه هراسی، آسوده بماند. من اینجا، نگهبانِ ستارههایِ بختِ تو خواهم بود، تا مبادا شبی، غباری از اندوه بر تنِ بلورینِ رؤیاهایت بنشیند.
خوابهایت پر از عطرِ نرگسهایِ مست، و آغوشِ شب، آرامبخشِ تپشهایِ نازنینِ قلبت باد.
شب خوش، ای تمامِ ناتمامِ من...