
برقِ نگاهش را که چون ستارهی دنبالهداری در شبِ آسمان فروریخته بود، در ذهنم با سپیدهدمی گره زدم که دلش هنوز در گروِ نارسیدهترین آرزوها بود؛ و در آن اتاقِ تنها، چونان درختی که ریشههایش را از خاکِ غمزده برکنده باشد، دستش به آسمانِ آرزوهایش نمیرسید.
اما سپیدهدم برآمد؛ آن سپیدهدمی که خورشیدِ امید، چونان مادری مهربان، از دلِ شب برآمد و جوانههای عشق بر سرِ شاخههای باغ شکفتند.
درختِ یاسِ باغچه، خم شد؛ آن نازنینِ سپیدپوش که گویی میخواست خود را به آغوشِ زمین برساند. و دستانِ باد، شکوفههای سپیدِ او را در رنگهای رنگینکمان غلطانید؛ غلطانید تا رنگِ ارغوانیِ عشق بگیرند و به آبیِ مهر بیامیزند؛ گویی هر شکوفه، قصیدهای بود که باد آن را با قلمِ نور بر دفترِ بهار مینوشت.
و آنگاه، دستانِ آفتاب، لنگرگاهِ آرزوهایش را در معنایِ بودن فرو نشاند؛ فرو نشاند در ژرفایی که هیچ موجی نتواند آن را از جای برکند. و آرزوهایش، چونان جوانهای تازه، بر سربرگِ درختان شکفتند؛ جوانههایی که سرانجام، دستِ سبزِ صبح، آنها را به بلوغِ شکفتن رساند.
همان دخترکِ اتاقِ تنهایِ شب، همان نگاهِ فروریخته چون دنبالهدار، همان دلِ در گرویِ آرزوهای نارسیده... حالا در سپیدهدمی، از دلِ خاکِ تنهایی، بهارِ رویاهایش را در آغوشِ آفتاب شکوفا کرده بود.