
(افکت – فضای آغاز: همهمهی محوِ سالن انتظار شلوغ. صدای بیمارانی که آهسته حرف میزنند. صدای دورِ متهی دندانپزشکی. از دور صدای قدمهایی که گاهی نزدیک و دور میشوند. همه صداها یک لایه اضطراب خفیف دارند.)
گوینده – آرام، درونی:
روزهای پایانی جنگ بود… شهری که انگار نفسهایش را پنهان کرده بود.
در همین شلوغی و فرسودگی، دردی ناگهانی در فکم پیچید—
دردی که نه اجازه فکر میداد، نه مجال صبر.
(افکت – صدای شکستن استخوانوار، بسیار کوتاه. سپس یک دم عمیق و بریده.)
گوینده:
دندان آسیای پایینم شکست…
و روکش ایمپلنت بالا هم درآمد.
مطبها یا بسته بودند یا فقط وقتهای قبلی را میپذیرفتند.
امیدی نبود؛ نه دکتری که کار نیمهتمام دیگری را قبول کند…
نه زمانی برای جستوجوی همیشگیام میان اسمها و سوابق برای یافتن دکتری مطمئن و متعهد.
(افکت – همهمه کمی بلندتر. صدای عبور یک ماشین در خیابان. چند صدا روی هم میافتند.)
گوینده:
فقط درمان میخواستم. فقط آرامشی کوتاه.
کلینیک «دی» نزدیک بود و بیمهام را قبول میکرد.
تماس گرفتم. پرسیدند: «با کدام دکتر؟»
و برخلاف همیشه گفتم: «هر که بتواند کمکم کند.»
(افکت – صدای یک مرد عصبانی: «سه ساعته اینجاییم! درست کار کنید دیگه! وقت مردم برایتان مهم نیست»
همهمه ناگهان تیر میکشد و دوباره فرو مینشیند.)
گوینده:
پذیرفتم منتظر بمانم.
سالن پر بود از خستگی، از چهرههایی بیپناه.
که ناگهان...
(افکت – تغییر صدا. همهمه آرام میشود. موسیقی کوتاه و مینیمال، تمی آرام و روشن. صدای قدمهایی نرم و مطمئن نزدیک میشود.)
گوینده با مکثی کوتاه، متحیر و آرام:
—گوینده:
—دندانپزشکی جوان از اتاق بیرون آمد. خوشچهره، خوشقد، و مهمتر از همه… چشمانی آرام، اما نگاهی نافذ .... رفتارش، آن متانت آمیخته با احترام… آنچه در هیاهوی طبابت امروز بسیار کمیاب شده بود؛ انگار آنچه در گرمای وجودش و صدایش نهفته بود؛ هیاهوی اطراف را با سکوتی انسانی متعادل میکرد. متین، بی غرور، بدون بی حوصلگی. یک لحظه آرزو کردم پزشک من باشد.
(افکت – صندلی دندانپزشکی آرام پایین میرود. صدای ابزارهای فلزی که آرام گذاشته میشوند.)
گوینده:
یکدو ساعتی گذشت تا نامم را صدا زدند.
و روبهرویم… همان دکتر جوان بود.
اسمش روی برگه نوشته شده بود: «علی بابایی».
(موسیقی بسیار کمرنگ میشود، فقط یک آکورد ممتد.)
دکتر بابایی – آرام، شمرده:
دارویی مصرف میکنید؟
گوینده – کمی مردد:
لیتیم… و دِپاکین.
(یک مکث کوتاه. لحن گوینده کمی لرزان، نه نمایشی، فقط انسانی.)
گوینده:
برای اولین بار تصمیم گرفته بودم حقیقت را بگویم.
سالها نام داروها را پنهان میکردم… از ترس قضاوت.
اما این بار چون پزشکم گفته بود به نوع بیحسی… بستگی دارد.
دکتر بابایی – با صدایی آرام، بیشتر برای دانستن تا قضاوت:
برای چه موردی استفاده میکنید؟
گوینده – با تردید، آرام و آهسته:
برای… اعصاب.
(افکت – سکوت. همهمهی بیرون گویی پشت در بسته مانده. لحظهای خلأ شنیداری.)
گوینده – درونی، کمی شرمگین:
در همان لحظه فهمیدم واژه را اشتباه گفتم.
«اعصاب»…
سنگین، گنگ، و قضاوتخیز.
درواقع بیماری من فقط نوسان خلق است؛
بالا و پایینهایی که بیشتر خودم را آزار میدهد تا دیگران.
اما احساس کردم نگاه دستیار تغییر کرد، نوعی فاصله…
یا شاید من… زیادی حساس بودم.
ترس قدیمیام از قضاوت… همیشه بزرگتر از واقعیت بوده ، به خصوص بعد از بیماری.
(افکت – قدمهای آرامِ دکتر کمی نزدیک میشود. ابزارها آرام جابهجا میشوند.)
دکتر بابایی – بسیار آرام، صمیمی ولی بسیار محترمانه ، بدون حتی ذرهای فاصله:
نگران نباشید.
(موسیقی – تمی گرم و ملایم، شبیه نور آرامی که وارد اتاق میشود. نه غمگین، نه شلوغ؛ حس پذیرش و امنیت.)
گوینده – صدای او اکنون گرمتر، شکسته ولی سبکشده:
همین دو کلمه…
برایم به اندازه یک جانبخشیِ کامل ارزش داشت.
احساس کردم او مرا دیدهاست…
نه به عنوان بیمار،
نه به عنوان پروندهای روی میز،
بلکه به عنوان انسانی با درد و امید.
دوازده سال است با این بیماری زندگی میکنم…
و فقط دو سال است پذیرفتهام که بخشی از من است.
اما آن روز…
در میان آشوب جنگ و ازدحام کلینیک…
در آرامش صدای یک پزشک جوان…
چیزی در درونم ترمیم شد و آرام گرفتم.
گوینده (با صدایی آرام و به گونه ای که گویی در ذهنش یادآوری می کند) :
یاد کلام لئو بوسکالیا افتادم که می گوید؛ " اغلب انسانها قدرت یک لمس، یک لبخند، یک کلمهی محبت آمیز، یک گوش شنوا، یک تعریف صادقانه یا کوچکترین توجه را دست کم می گیرند، در حالیکه همهی اینها قادرند یک زندگی را از این رو به آن رو کنند."
(موسیقی محو میشود. یک دم آرام.)