
«پرسید: «آیا او نیز، به همان اندازه، تو را در آغوشِ عشق میکشید؟»
من در برابرِ آن پرسش، در سکوتی ممتد و بیکران فرو نهفته، سکوتی که گویی از پهنایِ اقیانوسهای از یاد رفته، جان گرفته بود؛ درست به وسعتِ دریایِ بیانتها و بیکرانِ چشمانش...
آنقدر در میانِ مکثهای ثانیهها و در گذرگاهِ پرپیچوخمِ خیال، گم شدم که زمان از رخ من پنهان شد و فراموش کردم پاسخی برای آن پرسشِ نیمهتمام بیابم. اما اکنون، در این تنهاییِ ممتد خیال، میدانم... میدانم که طعمِ تلخ و گسِ آن لحظهی «دوستداشته نشدنها»، چقدر با دامنِ رها و لرزانِ من، چقدر با نگاهِ خیسم که در میانِ جادههایِ بیپایانِ سرگردان بود، آشنا و نزدیک شده بود.