
ای آفتابِ مهربانی، ای غروبت، شبِ ابدیِ جانِ من نشسته بر قاب آیینه...
اگر این همه هیاهویِ بیمعنا، این همه آدم و این همه شلوغیِ بیروح را به دورِ خود کشاندم، تنها برای آن بود که در میانهیِ این طوفانِ غریبهها، گم شوم؛ تا شاید بتوانم در میانهیِ این ازدحام، «یادِ تو» را از میانِ غبارِ حافظهام پنهان کنم، یا شاید آن ردِ لرزانِ نگاهت را که همچون زخمی بر پیشانیِ روحم نشسته، از خود دور کنم. اما ای کاش میدانستی که این همه جمعیت، تنها حصاریست از جنسِ تنهایی در برابرِ دوری و نبود حضورِ تو...
حتی در این دنیایِ مدرن و سرد، وقتی نامِ تو بر صفحهیِ مجازی موبایلم نقش می بندد، تمامِ وجودم از ترس و اشتیاق آغشته به رنگ عشق میتپد. انگار که نامِ تو، نه یک کلمه، که یک «تکواژ زنده» است. چقدر هوس میکنم که دستم را به سویِ آن صفحهیِ سرد دراز کنم و تنها برای یک لحظه، با نوکِ انگشتانم، ردِ نامت را لمس کنم؛ تا شاید گرمایِ آن واژه، سردیِ این انگشتانِ بیسرپناه را بشکند.
من در میانهیِ این دریایِ بیکرانِ چهرهها، در میانهیِ این چند «فالوور» گمنام، همچون مسافرخیال سرگشته در بیابانِ خیالم، تنها به دنبالِ ردی از تو میگردم. در این فضایِ مجازیِ بیروح، من لایههای پسزمینهی تصاویر و کلمات را جستجو میکنم، به دنبالِ نشانهای از عطرِ وجود تو، به دنبالِ سایهیِ حضور تو، به دنبالِ بهانهای برایِ یافتنِ دوبارهیِ تو در میانهیِ این خلأ احساس. من در این «مجاز» (میانِ هست و نیست) مدام در جستجویِ تو هستم؛ چون تنها واقعیتِ هستی من، حضورِ پرمعنای تو بود.
ای که عطرِ تمنایِ تنت روی چارقدِ مشکیم چون شعلههایِ اشتیاق، در میانهیِ آسمانِ شب معلق مانده و در جانِ من ماندگار شده. تو شاید با رفتنت، از کالبدِ روزگارم گذر کردی، اما ای کاش میدانستی که هیچیک از ردپایهایت، حتی کوچکترینِ آنها، از دفترِ سپید خاطراتم پاک نشده. تو رفتهای، اما تمامِ نوشتههایم، تمامِ لرزشِ قلمم، و تمامِ صفحه هایِ خالیِ دفترم، هنوز لبریز از «ردِ تو» مانده؛ گویی هر کلمهای که مینویسم، تنها راهی برایِ بازگشت به همان ردّی است که تو پشتِ سر، در دفترِ سرنوشتِ من، جا گذاشتهای.