
در حضورِ تو، کفرِ نبودنِ خویش را به ایمانِ پرستیدنت بدل کردم؛ با هر نفست، تمامِ بتهایِ سنگیِ جهان را در پیشگاهِ تپشهایِ قلبم درهم شکستی...
آری، من با تو «پرستش» را از یاد بردهام؛ نه آنگونه که در کتابهایِ قدیمی یافته بودم، آنگونه که در تماشایِ تو دریافتهام. وقتی نگاهم در حصارِ امنِ نگاهت گره میخورد، دیگر هیچکس در جهانِ چشمهایم نمیگنجید. تو تنها خدایِ قلمروِ کوچکِ من بودی و من، تنها زاهدِ این معبدِ عاشقانه. در آن گمنامیِ شیرین که خیالت در سرم میپروراند، تمامِ آرزوهایم در تو خلاصه شد؛ در سرسبزیِ نگاهت، نگاهم نه به جستجویِ چیزی، که به دنبال آرامشِ رسیدن به مقصدی ابدی بود.
تو بودی که مرا آشتی دادی با واژهیِ غریبِ «عشق»؛ واژهای که پیش از تو، تنها یک طلسمِ دور و بیمعنا بود. در پشتِ آن حصارِ لبخندت، هزاران شعرِ ناگفته و هزاران گفتگویِ ابدی نهفته بود که تنها زبانِ سکوت قادر به شنیدنِ آنها بود. من در تو گم شدم؛ نه در یک راهِ بیانتها، که در «معبدِ سکوتِ» تو. و حالا، در باغِ تنهاییام، در این خلوتِ دور از هیاهو، فرسنگها آرزو روییده که همگی به عطرِ حضورِ تو معطرند.
من پیش از تو، خدا را در آسمانهایِ دور و در کهکشانهایِ سردِ تنهاییام جستجو میکردم، اما اکنون، در کنارِ تو، این بازیِ ترسناکِ «جستجو» به پایان رسیده؛ چرا که خدا را در تپشِ همین آغوشِ گرم و در هرمِ گرمِ نفسهایت یافتهام. تو بتِ این حرمسرایِ منی؛ تندیسی از نور که تمامِ سردیهایِ ذهنم را به آتش میکشد. بیتو، من در سردابهیِ ذهنم، در هزارتویِ تاریکیها گم شده بودم، اما با تو، من همان «منِ» گمشدهام که در آغوشِ تو، خود را بازیافته و معنایی تازه برای ستایش.