
در آن دم که سپیدهیِ جادویی، از میانِ شکافِ درهایِ بسته به درونِ شبِ تنهایی میخزد، من دستانِ لرزان اما توانمند خود را به سویِ بیکرانگیاش دراز میکنم. میخواهم با لمسی از جنسِ نور، بر دامنِ سیاه و سنگینِ شب، نقشی از امیدِ نوپا بدوزم؛ نقشی که از جنسِ نجوایِ فرشتگان و تلالویِ اولیهیِ هستی است.
من در این کالبدِ تاریک، تنها با مدادِ رنگیِ سپیدِ خویش، نقش میزنم؛ سپیدیای که نه از سرِ ناآگاهی، که از غایتِ کمال است. من آن سپیدیِ محوی شدهام که در چشمِ عامهیِ دیدگان، بیمعنا مینماید، اما در دستانِ آن هنرمندِ توانا که جهان را با نگاهِ خود از نو میآفریند، به هیبتِ جاویدانِ حقیقت بدل میشوم.چون رنگی پنهان در دلِ تاریکی که تنها هنرمندی چیرهدست، با ظرافتِ نگاهش، میتواند متبلورِ نقشهایِ نادیدنیِ خیال کند.
دیگر نه کودکانی ساده، که معمارانِ معنا توان الهام این سایه را دارند؛ با خطوطِ نوری، در میانهیِ این هزارتویِ شب، نقشهایی میکشند که از درکِ هر بازیچهیِ رنگ و نور، فراتر است و در حالِ رقم زدنِ افسانهیِ نوری خواهند بود که در کالبدِ تاریکی، تنها برای چشمِ زیبا پسندان، رنگِ حقیقت به خود میگیرد...