بدرود، ای زیباترین اتفاقی که تقدیر بر بومِ سپید زندگی‌ام نقاشی کرد و رفتنت، آرام‌ترین صدایِ فروریختنِ بلورِ قلبم بود؛ شکستی نه با فریاد، که با سکوتی عمیق در میانه‌ی هیاهویِ جهان رخ داد.
تو را به قلبِ ثانیه‌هایی می‌سپارم که در غیابت، تمام قد ایستاده بودند؛ ثانیه‌هایی که هر کدام، باری از «نبودن» را بر دوش کشیدند. آن زمان که بودنت، ترانه‌ای بود از اطلسی‌هایِ باغچه‌یِ دلم به خاطر داری؟ با عطرِ نفس‌هایت مستانه و رقص‌کنان به سویِ خورشید پرواز می‌کرد. حالا، با رفتنت، آن دفترِ عشق که خط به خطش با جوهرِ جان نوشته بود، در آتشی از حزن سوخت؛ آتشی که دودش، آسمانِ خاطراتم را به رنگِ غروب‌هایِ ابدی نقشی از ماتم زد.
تونلی که شانه به شانه‌یِ قد و قامتِ تو برای خودم ساخته بودم، جاده‌ای جادویی که از قلبِ رؤیا به سویِ چشمانت کشیده بودم، حالا در سپیده‌دمِ آخر، به سرشکی از «آه» بدل شده است. آن آه، در همان لحظه که صبح اولین بار سر زد، در هوا محو شد و نقشی ناپایدار از «مهرِ نبودنت» را بر پیشانیِ آسمان باقی گذارد.
تو کوچ‌کردی و من، این ویرانه‌یِ عاشقانه را با همان یادگارهایِ سوخته، با خاکسترِ اطلسی‌ها، و تونلِ مه‌آلودِ خاطره، در پستویِ دلم لای دفتر خاطراتم همچون گنجینه‌ای نگاهداشتم. برو، ای مسافرِ غریب؛ من تو را در همان افقی که هرگز به آن نرسیدم، در همان طلوعی که با رفتنت خاکستری شد، به آغوشِ بی‌نهایتِ زمان می‌سپارم. خداحافظ، ای زیباترین زخمی که بر پیکره‌یِ روحم، جایِ بوسه‌ای ابدی به یادگار گذاشتی.
