
در این ایثارِ بیصدا، ای که از میانِ آتشِ سوختن، به شعلهای تبدیل شدی که دیگر حتی نمیخواهد خاکسترِ خود را به یادِ سوختن بیارزد...
آری، روزگاری بود که در وجود من، یک و خشم فروخفته زنده بود؛ روزی که فکر میکردم اگر غریبهای چشم به تو بیندازد، یا اگر جهانِ بیرحم تو را از من برباید، تمامِ هستی را به شعلههای خشمِ سرخم به آتش میکشم و زمین را به رنگ آتش نقش میزنم. آن روزها، عشق برای من یک جنگ بود؛ یک ماجرا برای مالکیتِ آنچه مقدس میپنداشتم.
اما اکنون... اکنون من در نجوای سکوت ایستادهام. چنان در میانِ طوفانِ بیتفاوتیِ مستانه فرو رفتهام که حتی برای یافتنِ نشانی از تو، حاضر نیستم تکهای از کبریتی شعلهور را به دست بگیرم. من از آن مرحلهای عبور کردهام که در آن، «جستن» دیگر نه یک حرکت، که یک بیمعنایی بود.
یادت هست؟ روزی چنان با حضورِ تو، هزارتویِ تاریکِ ذهنم را با نورِ درخشانِ عشقت روشن کرده بودی که گویی تمامِ جهان در دستانِ من بود. من در آن تاریکیِ مطلق، با گوشهایی که تنها برای شنیدنِ نجواهایِ مستانهی تو باز بود، تمامِ کهکشانها را زیر و رو میکردم؛ تمامِ اقیانوسها را میپیمودم تا شاید صدایِ زمزمهای از تو را در میانِ غرشِ سکوتِ جهان بشنوم.
اما تو... تو مرا در قلهیِ سردِ «فراموشی» رها کردی. در آن کوهستانِ یخزده، جایی که حتی ستارهها هم از سرمایِ تنهایی میلرزیدند، تو مرا به بادهای سرد سپردی. من، در آن تنهاییِ ملموس، برای آنکه تنها جانم از یخِ نبودنِ تو گرم شود، چوبِ جادوییِ هستیام را به آتش کشیدم. من خودم را سوزاندم، خودم را برای گرم کردنِ ویرانهیِ خودم تکهتکه کردم.
و حالا، وقتی از میانِ خاکسترهایِ خویش برخاستهام، دیگر نه نیازی به شعله دارم و نه اشتیاقی به جستجو. من در این سرمایِ ابدی، به آرامشی رسیدهام که فراتر از آتش است؛ آرامشی که از پذیرشِ نبود تو سرچشمه میگیرد. من دیگر نمیخواهم جهان را به آتش بکشم، یا حتی برای دیدنِ سایهای از تو، جرقهای روشن کنم. من در این سکوتِ ممتد، تو را نه در جهان، که در تاریکترین و عمیقترین لایههایِ عدم، جای دادهام.