
ای شکوهِ از دست رفتهی من، ای که با فرود آمدنِ از اوجِ بلندای آسمان، نه تنها زمین را لرزاندی، که بنیانهایِ هستیِ مرا در هم شکستی...
من تو را نه در میانِ خاک و گِل، که در درخششِ لرزانِ قطراتِ باران، بر لبهیِ شیشهیِ نگاهِ خیسِ چشمانم جای داده بودم. تو، در آن لحظهیِ تلالویِ خورشیدِ مهرگونم، همچون تجلیِ نوری در میانِ مه، بر جایگاه بلندِ چشمانم تکیه زدی. چنان با وسواسِ یک معمار، جایگاهِ تو را در قدسِ وجودم بنا کردم که گویی آسمان و زمین در یک نقطه، در تلاقیِ نگاهِ من و تو، به بند کشیده شدهاند. تو برای من، نه یک همراه، که یک «تجلی نور» بودی؛ یک امرِ متعالی که حتی نجوایِ تاریکِ شب هم بر شکوهِ تو نمیتوانست سایه بیندازد.
اما این ایثارِ بیبدیل، چه ترسناک بود آن لحظه که پردهیِ سیاه و سنگینِ «خداحافظی» را بر صحنهیِ این بازیِ خونین و عاشقانه پایین کشیدم! گمان میکردم با پایین آوردنِ پرده، تنها تماشایِ این نمایشِ جانسوز را به پایان میبرم... اما نمیدانستم که با آن حرکتِ بیرحمانهیِ پایان، در واقع، پرده را از رویِ قلبِ خود برمیدارم تا ویرانیِ عریان را به تماشا بگذارم.
آن زمان که تو از آن جایگاهِ بلند و نورانی سقوط کردی، نه زمین، که قلبِ برافروختهیِ من هم سقوط کرد. تو سقوط نکردی، تو تنها از نگاهِ من گذشتی، اما این قلبِ من بود که در سقوطِ تو، تکهتکه شد. هر ذره از وجودِ تو که از آسمانِ نگاهِ من فرو افتاد، همچون تکهای از آتش، بر پیکرهیِ وجودم نشست. شعلههایِ این ویرانی، تنها قلبم را نسوزاند، بلکه دامانِ سرنوشتِ مرا نیز به آتش کشید؛ چنان که دیگر هیچ راهی به سویِ «بودنِ پیش از تو» باقی نماند و تمامِ مسیرهایِ آیندهیِ من، در دود و خاکسترِ آن سقوطِ باشکوه، گم شد.
من اکنون در میانهیِ این ویرانهیِ باشکوه ایستادهام؛ جایی که هم شعله است و هم خاکستر، هم شکوهِ تماشایِ تو بود و هم ترس از دست دادنت.