
در این جهان که هیاهویِ آدمیانش، همچون توفانی بیامان، گوشهایِ هستی را پر کرده است، گاهی فرشتگانی در هیبتِ انسان بر سرِ راهمان سبز میشوند؛ کسانی که شبیهتریناند به دقیقهیِ آبیِ میانِ غروب و شب. آنان همچون آن لحظهیِ نابی هستند که خورشید آخرین بوسهاش را بر پیشانیِ افق میکشد و سیاهیِ مهربانِ شب، با آرامشی مطلق و بیدریغ، جهان را در آغوش میگیرد.
آنان کوتاهند؛ همچون کوتاهترین غزلهایِ مولانا، اما همانقدر عمیق و لبالب از معنا. در کنارشان، نه نیازی به تکلم هست و نه لزومی به تلاشی برایِ اثباتِ خویش؛ گویی در جوارِ آنان، ساعتهایِ شنیِ دنیا از حرکت بازمیایستند. آنان همان گوشهیِ دنجیاند که خداوند در میانهیِ این هزارتویِ بیانتها و وحشتناکِ زندگی، برایِ خلوتِ روحِ ما کنار گذاشته است. پناهگاهی که وقتی به آن میرسی، گویی به خانه بازگشتهای؛ خانهای که دیوارهایش از جنسِ سکوت است و سقفش از ستارههایِ امید.
گویی حضرتِ حق، در میانهیِ این بازارِ پر از فریاد و رنگهایِ فریبنده، برخی را با سرشتی از جنسِ نور فرستاده تا واژههایِ غبارآلود و مهجورِ "عشق" و "امید" را دوباره در گوشِ جانِ ما زمزمه کنند. آنان با حضورِ خویش، بی هیچ کلامی، سکوتِ قلبت را میخوانند؛ گویی دست به قلم میبرند و بر بومِ سپید و زخمخوردهیِ دلت که از هجومِ ناملایمات رنگباخته است، رنگِ سرخِ مهر و رنگِ آبیِ آرامش را نقاشی میکنند.
حضورشان، مرهمیست که بر ریشههایِ عمیقِ روح مینشیند و تو بیآنکه بدانی، در امنترین نقطهیِ جهانِ هستی، آرام میگیری. آنان پیامآورانِ آن عشقی هستند که نه از سرِ خواهش، که از سرِ بخشش است؛ همان مهری که بیدرنگ بر سکوتِ قلبت میبارد و تو را در آغوشِ بیکرانهیِ معنا، غرق میکند...