
رفتی؛ و در هزارتویِ تاریخ،
میانِ راهروهایِ خاموشِ خاطره،
لایِ کتابِ قطورِ زندگی،
به نقشِ خیال درآمدی؛
انگار قصهات به پایان رسید
و باد، صفحهصفحه، نامت را
به سویِ سرزمینِ فراموشی برد.
اما کتابِ تو در دستهایِ من
هنوز بسته نمیشود.
هر شب، چراغِ کوچکی در دلم روشن میکنم
و از سرفصلِ روزهایِ با تو بودن،
صفحهای را آهسته برایش میخوانم؛
از آن نگاه، از آن لبخند،
از لحظههایی که جهان
برای چند تپش، خانهی ما بود.
شاید آرام بگیرد
این کودکِ نوپایِ عشق
که هنوز در غنچهیِ تنهاییام
چشم به راهِ بهار مانده است؛
شاید سر بر زانویِ خاطره بگذارد
و در آغوشِ سکوت به خواب رود.
اما تو را چه کنم،
که هر بار کتاب را میبندم،
نامت چون نسیمی از میانِ برگها میگذرد
و دوباره قصه را از نخست
در قلبم آغاز میکند...