
این واژه را بارها بر زبان آوردهام، اما هیچگاه چون اینبار، چون این شب، اینگونه در جانم سنگینی نکرده.
من خستهام؛
خسته از لحظههایی که درد، چون بارانی بیرحم، بر شانههای خیسم نشست
و رؤیاهایم را یکی به یک در خود غرق کرد،
تا جایی که تنها خاطرهای از آنها بر جای ماند؛
خاطرهای به رنگِ مهتاب، به عطرِ یاسِ شب.
و من، چون دری پنهان در حیاتِ خلوتِ آرزوها،
تنها با ردی از خیال — با ردی از تو که هنوز در کوچههای خاطره میپیچد —
معنایِ شبِ مهتابی را در قابِ خاطره تصویر کردم؛
قابی که از جنسِ ماه است و شیشهاش از اشکهای بیصدا،
تا هرگاه جهان خاموش شد،
بتوانم در آن نگاهِ تو را دوباره ببینم.
شب، ای شبِ مهربانِ من...
میدانستی؟ اگر شب تنها یک لحظه نبود؛
لحظهای بود برای شکفتنِ این همه شگفتیِ معنا،
برای آنکه در فراسویِ زمان — آنسوی این تونلِ تاریک و بیپایان —
و در افقی از خستگیها که افقِ شبهای بیستارهام بود،
نوری آرام بدرخشد؛
نوری که از چشمهای تو برمیآمد،
از آنجا که رؤیاهای من هنوز نفس میکشند.
و آنگاه شب، با آغوشِ مخملینِ غمهایم،
مرا از بیکسیها پناه داد؛
مرا در خود پیچید، چون مادری که کودکِ گمشدهاش را در آغوش میگیرد،
و در گوشم زمزمه کرد:
«نترس... هنوز آغوشی هست که نامش یادِ توست؛
هنوز شبی هست که مهتابش برای تو میتابد؛
هنوز تونلی هست که در انتهایش، روشناییِ نگاهِ او در انتظارِ توست.»
پس اینک، در همین قابِ خاطره، در همین شبِ مهتابی،
من دیگر تنها نیستم؛
چون تو، با تمامِ نورِ وجودت،
در انتهایِ این تونلِ تاریک ایستادهای
و نامِ مرا، با همان صدایِ مهربانِ همیشگی،
آهسته صدا میزنی...
و من، خسته از رنجِ خستگی،
به سویِ صدایِ تو میآیم؛
تا در آغوشِ غمهایم، در پناهِ نگاهت،
بالاخره آرام بگیرم.