
امشب، مرز میانِ آسمان و زمین، از فرطِ اشکِ باران، کمر خم کرده است. گویی سپیدهدم، از ترسِ تنهایی، تصمیم گرفته تمامِ شب را در آغوشِ تاریِ ابری بشکند. من اینجا، در میانهیِ هزارتویِ ذهنم، نشستهام؛ جایی که سایهها دیگر سایه نیستند، بلکه تلالوهایِ نورانیِ تهنشینشدهیِ نگاههای تو هستند که در دالانهایِ بیپایانِ روحم، شعله میکشند.
او—آن بارانِ سرگردان—از پهنهٔ بیکرانِ دلتنگی، بر شانههایِ شهر فرومیریزد؛ هر قطرهاش، پیامی است از سویِ غیبی که میداند «بودن»، تنها در «یاد داشتن» معنا مییابد. شهر را با نوری از جنسِ غم و زلال، غسل میدهد، و من، از میانهٔ تلالویِ نگاهی که روزگاری در چشمانت آرام گرفته بود، برمیخیزم تا خاطرات را دوباره ببافم. من در حالِ بافتنِ پیراهنی از جنسِ نسیم و خاطره هستم؛ پیراهنی که شاید هیچگاه پوشیده نشود، اما گرمایِ وجودم را در تار و پودش جا دادهام.
آیا تو هم شنیدهای؟ صدایِ برخوردِ قطرات بر پنجره، همان طنینِ قدمهایِ تو در تالارِ سکوتِ من است؟ باران، ردی از پاکیِ آسمان را بر خاکِ لرزانِ جهان مینشاند، و من، ردی از زلالِ نگاهت را در تاریکترین گوشههایِ ترک خوردهی روحم، با زرّی از جنسِ عشق، ترمیم میکنم. هر شکافی که از رفتنِ تو در جانم مانده، اکنون با نورِ خاطره، زیباتر و مقدستر از پیش جلوهگر است.
آخر، حقیقتِ تلخ اما جاوید، در همین نجوایِ شب نهفته است: هیچکس، حتی با تمامِ غوغایِ هستی، چیزی از این جهانِ گذرا را با خود به آن سویِ پرده نخواهد برد. ما، تنها از آنچه «بخشیدهایم» و آنچه «در دلها حک کردهایم»، عبور خواهیم کرد. اما نگاه کن... مگر رازِ جاودانگیِ من و این بارانِ بیقرار، در همین تلاقی نیست؟
من، از طریقِ حافظهیِ پراحساسم، و او، از طریقِ جادویِ رقصِ خود بر پهنهٔ زمین، در حالِ خلق کردنِ یک «لحظهیِ ابدی» هستیم. ما در حالِ ثبت کردنِ ردپایی هستیم که نه با پا، که با روح بر لبهیِ هستی نقش میبندد. من و باران، هر دو در جستجویِ آن ردپایِ پاک هستیم؛ من در تالارِ خاطرات و او در آغوشِ ابری؛ و شاید، در همین جستجویِ بیپایان و این دلتنگیِ مشترک، ما همیشگیترینِ داستانهایِ جهان باشیم.