
در این میانه، میانِ شکافِ درهمتنیدهی رویا و واقعیت، جایی که نسیمِ اقاقیای شبانه از میانِ هزارتوی سرنوشت عبور میکند، من ایستادهام. تا در دیدارِ بعدی، لبخندی محو بر لبانم بنشیند؛ اما نه آن لبخندِ گرسنهی دیدار، بلکه لبخندی از جنسِ پذیرش؛ لبخندی از دلِ فلسفهای برآمده، که چون شکافهای طلاییِ بر روی یک ظرفِ شکسته، زیباتر از هر زمان دیگری است.
آری، بدان که من دیگر آن سرچشمهی لایتناهی نخواهم بود که عطشِ تو را فرو نشاند. من تنها به یک «سرپرست» بدل شدهام؛ نگهبانی بر قطرهی اشک که میانِ دو جهان معلق است. قطرهای نازک، لطیف و لغزنده، که حدفاصلِ این ملاقاتِ گذرا و حقیقتِ انکارناپذیرِ تنهاییِ ماست. من دیگر نه رودخانهای خروشان، که تنها شبنمِ صبحگاهی بر لبهی یک برگِ پاییزی هستم؛ گذرا، سست، و در عین حال، تمامِ معنایِ موجود در لحظه.
ما در این میانه، در حالِ بافتنِ یک پارچهی ابریشمی هستیم که طرحِ آن، تنها با اشک و لبخندهای نیمهتمام قابل درک است. تو میدانی که حقیقت، در خاکسترِ آرزوها نهفته است و من، با تمامِ میل، پذیرای این حقیقتِ خاکستری و خاکگونه هستم. بگذار این قطرهی اشک، پلِ ما باشد؛ پلِ میانِ آن اشتیاقِ سوزان و این سکوتِ باشکوه.